Magazyn "ZSF24"


Numer 01 (61) / 2022







QUIZ



1 Czy naprawdę wiesz, kim są Twoi klienci i czy reagujesz na ich zmieniające się potrzeby? Jeśli nie masz pewności, utwórz bazę danych, aby zebrać informacje o ich zwyczajach zakupowych, upodobaniach, potrzebach i praktykach biznesowych. Pamiętaj, aby regularnie aktualizować bazę danych.

2 Czy klienci zwracający produkty są traktowani tak samo, jak przy zakupie tych produktów? Jak rozpatrujesz reklamacje? Skorzystaj z tej samej uprzejmości i poziomu obsługi, gdy klient zwraca produkt, jak przy zakupie. Traktuj skargi jako sposób na ulepszenie swojej firmy i generowanie wartości firmy.

3 Czy telefony są szybko odbierane i zwracane tego samego dnia? Czy klienci i klienci narzekają, że Twoje linie telefoniczne są ciągle zajęte? Klienci oczekują szybkiej odpowiedzi. Jeśli to możliwe, oddzwoń jeszcze tego samego dnia. A kiedy klienci dzwonią, nigdy nie powinni otrzymać sygnału zajętości. Poczta głosowa może ci pomóc, ale nigdy nie powinna zastępować człowieka na drugim końcu linii.

4 Jeśli Twój produkt jest objęty gwarancją, czy honorujesz tę gwarancję? Jeśli klient uważa, że produkt jest objęty gwarancją, ale znajdzie zbyt wiele luk, które go unieważniają, możesz zostać odebrany jako nieuczciwy. Przestrzegaj wszystkich gwarancji na produkty, nawet jeśli warunki nie są w pełni spełnione. Nordstrom przyjmuje z powrotem każdy przedmiot bez zadawania pytań.

5 Czy Twoi pracownicy naprawdę wiedzą, jak obsługiwać klientów? Upewnij się, że wszyscy z Twojego personelu dokładnie wiedzą, jakiego rodzaju usługi mają świadczyć. Przejrzyj ich wyniki i nagradzaj pracowników za dobrą obsługę klienta.



Strategie Kick-Ass (I)



Strategia jest ważną częścią rozwoju każdej organizacji. Jest to ostrożna metoda, dzięki której organizacja przechodzi z tego miejsca. Strategie to drogi. Prowadzisz odnoszący sukcesy biznes i jak dziesiątki przedsiębiorców przed tobą, chcesz zobaczyć, jak rośnie i prosperuje - i ostatecznie osiągnąć poziom sukcesu, do którego aspirujesz. Te aspiracje można mierzyć na wiele różnych sposobów:

1. Bogactwo ponad wszelką chciwość.
2. Organizacja, z której możesz być dumny.
3. Organizacja, która przeżyje Ciebie i będzie prosperować przez pokolenia.
4. Wszystkie powyższe.

Definiowanie swojej firmy

Cel: Celem Części 1 jest ustalenie podstaw, od których Twoja firma może zacząć rosnąć wykładniczo poprzez: 1. zdefiniowanie, kim jesteś, 2. napisanie planu rozwoju, oraz 3. zarządzanie największym aktywem Twojej firmy: TY.

Zrozumienie marketingu

Cel: Celem Części 2 jest przegląd podstaw marketingu (w tym zróżnicowania produktów, budowania marki, promocji poprzez logikę lub emocje), zrozumienie procesu zakupu i stworzenie lojalności wobec marki.

Strategiczny Plan Marketingowy

Celem Części 3 jest pokazanie, jak:

•  Zrozum swoją branżę i swoje w niej miejsce
•  Zidentyfikuj cechy demograficzne, psychograficzne i korzyści •  Wybierz idealnych klientów docelowych
•  Ustal cele sprzedażowe
•  Napisz plan marketingowy

5 strategii Kick-Ass

Cel: Celem Części 4 jest przedstawienie 5 strategii Kick-Ass i pokazanie, jak możesz z nich korzystać, aby rosnąć wykładniczo. Części 5, 6, 7, 8 i 9 szczegółowo omawiają każdą z 5 strategii Kick-Ass.

Strategia Kick-Ass nr 1: Kup udział w rynku

Cel: Celem Części 5 jest zademonstrowanie, jak zdobyć udział w rynku na dojrzałym rynku przy użyciu różnych metod dyskontowania i opcji promocji oraz najlepszego sposobu ustalenia budżetu promocyjnego

Strategia Kick-Ass #2: Polowanie

Cel: Celem Części 6 jest zademonstrowanie, jak zdobywać nowe firmy poprzez rozwijanie umiejętności zespołu sprzedażowego oraz wykorzystywanie alternatywnych metod budowania świadomości w celu przyciągnięcia nowych klientów.

Strategia Kick-Ass #3: Farma

Cel: Celem Części 7 jest identyfikacja różnych metod uzyskiwania większej sprzedaży z obecnego kręgu klientów

Strategia Kick-Ass #4: Nowe produkty

Cel: Celem Części 8 jest wyjaśnienie konieczności nowych produktów dla długoterminowej kondycji Twojej organizacji, jak opracowywać nowe produkty i jak je skutecznie wprowadzać, unikając najczęstszych pułapek związanych z wprowadzaniem nowych produktów.

Strategia Kick-Ass Strategia #5: Łączenie lub przejmowanie

Cel: Celem Części 9 jest przedstawienie korzyści z połączenia lub przejęcia innej firmy, zbadanie typowych metod poszukiwania przejęć oraz określenie wartości firmy docelowej dla Twojej firmy.

Zarządzanie swoim wzrostem

Cel: Celem Części 10 jest dostarczenie wskazówek dotyczących wprowadzania zmian w miejscu pracy (zarówno w fabryce, jak i w biurze), aby zmaksymalizować wydajność i przygotować grunt pod ekspansję.

Kasa jest wszystkim

Cel: Celem Części 11 jest pomoc w podejmowaniu decyzji finansowych dla szybko rozwijającej się firmy. Zawiera porównanie różnych podmiotów gospodarczych, podstawowe zasady finansowania dłużnego i kapitałowego oraz sprawdzone techniki zarządzania gotówką.

Zarządzanie zasobami ludzkimi

Cel: Celem Część 12 jest pomoc w zarządzaniu najcenniejszym majątkiem, czyli ludźmi. Jak zatrudniać (i zwalniać), przewodzić, motywować, delegować i prosperować dzięki umysłom i wysiłkom pracowników.

Zysk społeczny

Cel: Celem tej ostatniej Części jest podsumowanie 5 strategii kick-ass wymaganych do wykładniczego wzrostu, przegląd infrastruktury niezbędnej do wspierania ekspansji i dostarczenie wskazówek dotyczących podejmowania etycznych decyzji w miarę rozwoju firmy.



Strategie Kick-Ass.Wstęp



"Luźne" definicje

Rzeczywisty produkt: konkretna rzecz, którą otrzymujesz w zamian za pieniądze (lub handel wymienny). Jeśli kupujesz szampon, to jest to pojemnik i sam płyn. Jeśli kupisz wiertło, będzie to skręcający się kawałek z hartowanej stali.
Affordable: Jedna metoda ustalania budżetu promocyjnego, stosowana przez ponad połowę wszystkich firm i najmniej skuteczna.
Ekonomia deficytu uwagi: uwaga klientów jest stale poszukiwana. Korzystanie z wiadomości promocyjnych, aby przyciągnąć tylko ograniczoną część tej uwagi.
Modyfikacja atrybutów: metoda tworzenia nowych produktów, która uwzględnia ich specyficzne cechy i zalety oraz modyfikuje je (powiększanie, mikrofotografowanie, odwracanie, łączenie itp.).
Produkt rozszerzony: Wyjątkowa różnica produktu, cecha, która sprawia, że ten produkt jest wyróżniający się, lepszy niż produkt kogokolwiek innego. Jeśli kupujesz szampon, to lśniące włosy, nieplączące się włosy lub kontrola łupieżu. Jeśli kupujesz wiertło, jest to hartowana stal węglowa lub końcówka z węglika.
Pokolenie wyżu demograficznego: Największa grupa demograficzna, urodzona w latach 1945-1965, zdominowała zwyczaje zakupowe w USA.
Burza mózgów: spotkanie w małej grupie w celu wymiany pomysłów na nowe produkty lub plany strategiczne.
Koncentracja na marce: szersza definicja Twojej firmy niż tylko koncentracja na produkcie. Koncentracja na marce wyobraża sobie korzyści. Na przykład Standard Oil nie sprzedaje już benzyny, ale raczej dostarcza energię. Encyclopaedia Britannica przeszła od sprzedaży encyklopedii do dystrybucji informacji.
Lojalność marki: konsekwentne kupowanie tej samej marki. Ktoś, kto jest lojalny wobec określonej marki, pomija wyszukiwanie informacji i ocenę alternatyw.
Branding: Tworzenie wizerunku Twojej firmy, produktu lub usługi. Obraz wypalony (lub "oznaczony marką", jeśli wolisz) w umysłach klientów i potencjalnych klientów.
Media nadawcze: radio i telewizja.
Budżet: ostatnia część planu marketingowego. Jest to suma kosztów wszystkich taktyk wymaganych do osiągnięcia celów organizacji.
Kupowanie udziału w rynku: sprzedaż większej liczby takich samych produktów lub usług na aktualnym rynku docelowym, odbierając tych klientów konkurencji. Wymaga zwiększenia wydatków na promocję lub obniżenia ceny.
Proces zakupu: pięcioczęściowy proces, którego doświadcza każdy klient podczas zakupu produktu w celu zaspokojenia potrzeby lub pragnienia: rozpoznanie problemu, wyszukiwanie informacji, ocena alternatyw, decyzja o zakupie, ocena po zakupie.
Marketing szeptany: Tworzenie "szumów" wśród segmentu docelowego za pomocą technik szeptanych, szczególnie skutecznych w Internecie.
Buzzwords: łap słowa lub wyrażenia, które są kojarzone z produktem lub wizerunkiem marki. Przykłady obejmują "Fly the Friendly Skys of United", "Rozpływa się w ustach, nie w twoich rękach" i "D'oh!" Homera
Cash Cow: Jeden segment macierzy udziału w rynku. Te strategiczne jednostki biznesowe wytwarzają gotówkę dla firmy. Często wykorzystywane do finansowania innych SBU na rynkach o wyższym wzroście.
Przewlekłe wąskie gardło: Powtarzające się wąskie gardło, którego naprawa wymaga długoterminowego planowania, zwykle spowodowane problemami z materiałami lub procesami.
Analiza konkurencji: mocne i słabe strony Twojej firmy w porównaniu z kluczowymi konkurentami i substytutami produktów.
Współczynnik konwersji: liczba otrzymanych zamówień podzielona przez liczbę wysłanych ofert lub, w przypadku emisji, całkowitą oglądalność programu.
Kluczowe Kompetencje: Unikalne produkty lub cechy, które sprawiają, że Twoja organizacja odnosi sukces - te, które odróżniają ją od innych.
Produkt podstawowy: Podstawowa korzyść z produktu, którą otrzymujesz. Jeśli kupujesz szampon, to czyste włosy. Jeśli kupisz wiertło, to jest to otwór.
Polityka kredytowa: Ustalona z góry polityka, która pomaga chronić firmę przed złymi długami.
Zwierzaki: zwierzęta, postacie z kreskówek lub wyimaginowane istoty reprezentujące lub ucieleśniające markę. Przykłady obejmują Pillsbury Doughboy, Tony the Tiger, Marlboro Man i Ronald McDonald. Dostosowany rynek: rynek jednego. To najwyższy poziom segmentacji rynku.
Finansowanie dłużne: Pożyczanie pieniędzy w celu sfinansowania organizacji.
Dane demograficzne: statystyki mierzące populację, w tym: wiek, płeć, dochód, wykształcenie, pochodzenie etniczne i lokalizacja.
Psy: Jeden segment macierzy udziału w rynku - te strategiczne jednostki biznesowe mają słaby udział w rynkach o wolnym tempie wzrostu.
Doodad: Produkt.
Etap spadku: Ostatni etap cyklu życia produktu, kiedy zyski stają się nieuchwytne z powodu nasycenia rynku i zwiększonej konkurencji.
Delegacja: Zezwolenie komuś innemu na działanie w Twoim imieniu.
Due Diligence: Proces starannego badania wszystkich zgłoszeń i sprawozdań finansowych firmy w celu fuzji lub przejęcia.
Early Adopters: Ci, którzy są jednymi z pierwszych, którzy kupili nowy produkt, zwykle około 10 procent wszystkich docelowych klientów.
Analiza środowiska: Analiza środowiska, w którym działa Twoja firma, w tym technologii, przepisów rządowych, czynników ekonomicznych, analizy łańcucha dostaw i ogólnych trendów branżowych.
Epizodyczne wąskie gardła: Przesuwające się wąskie gardła, które wydają się nie mieć przyczyny, zwykle spowodowane niedoborem siły roboczej, brakiem materiałów lub awarią maszyny.
Finansowanie kapitałowe: Przyznanie innej stronie pozycji właścicielskiej w zamian za pieniądze na finansowanie organizacji.
Ocena alternatyw: Drugi krok w procesie zakupu, po rozpoznaniu problemu i poszukiwaniu informacji. Cena, funkcje, reputacja i wiele innych kryteriów mają wpływ na wybór zakupu.
Exit Interview: Stosowany w celu wyeliminowania problemów, które mogą wyniknąć z rozwiązania stosunku pracy pracownika.
Nadzwyczajna usługa: Poza dobrą obsługą. Zdolność do przekraczania oczekiwań klientów.
Farma: jedna z 5 strategii. Sprzedawanie różnych rzeczy tym samym klientom. Przykłady obejmują: farmę rotacyjną, sugestywną sprzedaż i wymianę.
Loty: skoncentrowane wybuchy reklam z przerwą (brak reklam) pomiędzy nimi. Na przykład wyświetlaj reklamy przez cztery tygodnie, a potem przez cztery tygodnie wyłącz je, zanim je powtórzysz. W druku pomiń numer lub dwa przed ponownym wyświetleniem reklam.
Finanse: Jedna z czterech podstawowych części każdej firmy (wraz z operacjami, marketingiem i zasobami ludzkimi), która jest odpowiedzialna za zarządzanie pieniędzmi przepływającymi przez organizację.
Cztery I: Proces kreatywności: informacja, inkubacja, inspiracja i implementacja.
Cztery P: Produkt, Place, Promocja i Price - podstawowe elementy składowe programu marketingowego - które muszą być mądrze zrównoważone, aby uzyskać maksymalny efekt.
Front Loading: Wydawanie lwiej części budżetu medialnego na wczesnych etapach kampanii reklamowej.
Future Value: Wartość ryczałtu przy danej stopie procentowej w pewnym momencie w przyszłości.
Pokolenie X: Jedno z nazwisk nadawanych tej grupie demograficznej (zwanej również straconą generacją) urodzonej w latach 1965-1985.
Pokolenie Y: Jedno z nazwisk nadawanych tej grupie demograficznej (znanej również jako Echo Boomers) urodzonej między 1985 a 2000 rokiem.
Etap wzrostu: Jeden z czterech etapów cyklu życia produktu charakteryzujący się dodatnimi przepływami pieniężnymi i zyskami oraz wczesną akceptacją produktu.
Koordynacja pozioma: metoda komunikacji wewnętrznej. Przykłady obejmują: spotkania, zespoły zadaniowe i sieci.
Integracja pozioma: Fuzja lub przejęcie firmy na tym samym poziomie w łańcuchu dostaw.
Zasoby ludzkie: Jedna z czterech podstawowych części każdej firmy (wraz z operacjami, finansami i marketingiem), która reprezentuje wszystkich pracowników w organizacji.
Polowanie: jedna z 5 strategii. Sprzedawanie większej liczby produktów lub usług na różnych rynkach. Poszukiwanie nowych klientów wymaga zmiany demograficznej, np. nowej lokalizacji, nowej grupy wiekowej, nowego poziomu dochodów itp.
Wyszukiwanie informacji: Drugi krok w procesie decyzyjnym, po rozpoznaniu problemu, kiedy zaczynamy zbierać dane o wszechświecie dostępnych wyborów, aby zaspokoić jakąś dostrzeżoną potrzebę. Proces ten może obejmować naszą pamięć reklam, rekomendację znajomego, wyszukiwanie w Internecie lub niezliczone inne źródła informacji.
Etap wstępny: Jeden z czterech etapów cyklu życia produktu, charakteryzujący się testowaniem produktu i niewielkim zyskiem lub jego brakiem.
Late Adopters: Ostatnia grupa, która kupi nowy produkt. Zrobią to tylko wtedy, gdy ryzyko jest niewielkie.
Licencjonowanie: Zezwolenie innej firmie na produkcję i sprzedaż Twoich towarów w określonym celu przez określony czas.
Czasopisma: najbardziej specjalistyczne ze wszystkich mediów.
Segment rynku: Grupa klientów o podobnym zestawie potrzeb i pragnień.
Macierz udziału w rynku: narzędzie analityczne służące do analizy potencjału wzrostu każdej strategicznej jednostki biznesowej.
Marketing: Zaspokojenie potrzeb i pragnień poprzez sprzedaż Twoich produktów lub usług. Ponadto jedna z czterech podstawowych części każdej firmy (wraz z operacjami, finansami i zasobami ludzkimi) odpowiedzialna za przyciąganie, utrzymywanie i zwiększanie dochodowych klientów.
Masowe dostosowywanie: Możliwość dostosowania przez firmę produktu do indywidualnych potrzeb klientów. Przykłady obejmują: spersonalizowane komputery przez Internet, niestandardowe akcesoria samochodowe zamówione przez dealera, specjalną mieszankę ziaren kawy zmielonych zgodnie z Twoimi specyfikacjami.
Rynek masowy: obejmuje wszystkich kupujących w kategorii.
Marketing masowy: Docieranie do wszystkich konsumentów, a nie specjalizowanie się w segmentach rynku lub specjalistycznych niszach. Etap dojrzałości: Jeden z czterech etapów cyklu życia produktu charakteryzujący się pełną akceptacją produktu na rynku, szczytową sprzedażą i zyskami.
Scal lub przejmij: jedna z 5 strategii. Fuzja lub przejęcie innej firmy może obejmować wszystkie pozostałe cztery strategie.
Średnia większość: Nie pierwsza, która kupiła produkt. Trzeba ich przekonać, że nowy produkt nie jest po prostu nowy, ale lepszy od tego, z którego obecnie korzystają.
Middlescents: najmniejsza grupa demograficzna w USA. Ci ludzie urodzili się między 1930 a 1945 rokiem.
Deklaracja misji: pisemny dokument, który określa zasady przewodnie, według których działa Twoja organizacja. Określa, kim jesteś jako firma.
Analiza morfologiczna: Metoda opracowywania nowych produktów, w której kluczowe atrybuty produktu są analizowane, analizowane i zmieniane (zmieniane) indywidualnie.
Nowe produkty: jedna z 5 strategii. Wprowadzenie nowych produktów jest niezbędne, ponieważ klienci wolą współpracować z innowacyjnymi dostawcami, a nowe produkty zastępują te, które stały się przestarzałe.
Gazety: Jeden z najczęściej używanych nośników reklamowych.
Rynek niszowy: Niewielki segment rynku, węższy. Klienci mają specyficzne potrzeby i pragnienia i zapłacą wyższą cenę, aby je zaspokoić.
Objective-Task (lub Zero-Base Budgeting): Metoda określania budżetu promocyjnego preferowanego przez naukowców i duże firmy poprzez najpierw ustalenie celów sprzedaży, a następnie określenie zadań niezbędnych do osiągnięcia tych celów.
Cele: Druga część planu marketingowego, po analizie sytuacji. Cele wyznaczone przez Twoją organizację. Powinny być wymierne, mierzalne i osiągalne.
Operacje: Jedna z czterech podstawowych części każdej firmy (wraz z finansami, marketingiem i zasobami ludzkimi), która wytwarza produkty sprzedawane przez firmę. Odpowiedzialny za całą bezpośrednią robociznę i materiały, które trafiają do produkcji.
Out-of-Home Media: Niższy koszt w porównaniu z większością tradycyjnych mediów. Przykłady obejmują środki transportu, billboardy, stadiony sportowe i plakaty zewnętrzne.
Outsourcing: Proces pozyskiwania zewnętrznych dostawców w celu dostarczenia towarów i usług, które w innym przypadku można by uzyskać we własnym zakresie.
Procent sprzedaży: Jedna metoda określania budżetu promocyjnego. Procent rocznej sprzedaży.
Wartość bieżąca: dzisiejsza wartość ryczałtu przy danej stopie procentowej otrzymanej w pewnym momencie w przyszłości
Media drukowane: gazety i czasopisma.
Psychografia: Czynniki psychologiczne, które dzielą konsumentów. Należą do nich styl życia, przekonania, nawyki, hobby i różnice osobowości. Terminy takie jak yuppie, chrześcijanin, numizmatyk, liberał, odrzutowiec, wesoły i hetero są opisami psychograficznymi.
Planowanie: proces przewidywania przyszłych wydarzeń i warunków, a następnie określanie najlepszej drogi do osiągnięcia swoich celów.
Ocena po zakupie: ostatnia część procesu zakupu. Rozpoczyna się w momencie, gdy go posiadasz, czymkolwiek jest "to". Na nasze poczucie satysfakcji/niezadowolenia składają się dwa czynniki: percepcja - jak "czujemy" siebie w wyniku zakupu - oraz dowody empiryczne - działanie produktu.
Spektrum praktyki: proces wyznaczania usług w oparciu o ich poziom złożoności, od usług towarowych (np. strzyżenie, mechanik samochodowy) po usługi eksperckie (np. konsultant branżowy).
Rozpoznawanie problemu: pierwsza część procesu zakupu. Pojawia się wtedy, gdy czujemy, że czegoś nam w życiu brakuje. Mamy potrzebę, problem, który chcemy rozwiązać.
Cykl życia produktu: kategorie produktów i określone marki mają ograniczoną długość życia. Ten proces starzenia się ma cztery odrębne etapy od narodzin do śmierci: wprowadzenie, wzrost, dojrzałość i schyłek.
Produktywność: Szybkość, z jaką dane wejściowe są przekształcane w dane wyjściowe. Przykłady obejmują: części i materiały są przekształcane w samochody, pacjenci w szpitalu są leczeni lub przeglądarki w sklepie stają się klientami.
Wybór zakupu: trzeci krok w procesie zakupu, po rozpoznaniu problemu, wyszukiwaniu informacji i ocenie alternatyw. Zaspokojenie potrzeby lub chęci.
Q, S i P: Jakość, obsługa i cena. Firmy odnoszące sukcesy określają, które dwie z tych trzech zaoferują swoim klientom. Wysoka jakość i wyjątkowa obsługa uzasadnia wyższą cenę. Niska cena jest konieczna wszędzie tam, gdzie jakość jest gorsza lub usługa nie spełnia standardów. Każda firma, która nie zaoferuje co najmniej dwóch z trzech, wkrótce wypadnie z rynku. Podobnie każda firma, która spróbuje zaoferować wszystkie trzy, również wkrótce wypadnie z rynku.
Znaki zapytania: Jeden segment w macierzy udziału w rynku. Te strategiczne jednostki biznesowe działają na szybko rozwijających się rynkach, ale mają niewielki udział w rynku.
Analiza kwintylowa: Podział klientów na pięć odrębnych grup i analiza każdej pod kątem rentowności.
Radio: jest skierowany do konsumentów, stosując głównie kryteria psychograficzne. Rolnictwo rotacyjne: Prosty sposób na zaszczepienie lojalności wobec marki poprzez zapewnienie zachęty do kupowania produktów, które nadają się do okresowych zakupów. Przykłady: myjnia samochodowa, wymiana oleju, strzyżenie, solarium itp.
Analiza sprzedaży: Badanie ostatnich wyników sprzedaży i zysków, analiza rynku docelowego i szacunki sprzedaży.
Modyfikacja sensoryczna: metoda opracowywania nowych produktów, która testuje produkt pod kątem pięciu zmysłów.
Wąskie gardło usługi: wąskie gardło w organizacji usługowej powodujące długie czasy oczekiwania.
Udział głosu: odsetek wydatków na media w określonej kategorii, który pochodzi z jednej marki. Jest to najczęściej stosowana metoda zdobywania udziału w rynku. Celem jest stworzenie silniejszej obecności na rynku niż Twój bezpośredni konkurent, większego udziału głosu w mediach.
Silvers: Ci ludzie w USA urodzeni przed 1930 (czasami nazywani Pokoleniem GI), ta grupa demograficzna cierpiała przez Wielki Kryzys i walczyła w II wojnie światowej.
Analiza sytuacji: Pierwsza część strategicznego planu marketingowego składa się z trzech części: analizy sprzedaży, analizy konkurencji i analizy środowiska.
Zysk społeczny: korzyść netto, którą organizacja i społeczeństwo otrzymują z praktyk etycznych i odpowiedzialności społecznej organizacji.
Sklep specjalistyczny: placówka handlu detalicznego, która specjalizuje się w jednej kategorii produktów (czasami określana w sposób uwłaczający przez rywali jako "zabójca kategorii"). Przykłady obejmują Gap dla podstawowych ubrań dla młodszych dorosłych, Foot Locker dla butów sportowych, zszywki dla artykułów biurowych i Home Depot dla artykułów do naprawy domu.
Gwiazdy: jeden segment w macierzy udziału w rynku, są to liderzy na rynkach o wysokim wzroście.
Strategiczny biznesplan: plan na przyszłość Twojej organizacji, który obejmuje wszystkie aspekty: operacje, finanse, zasoby ludzkie i marketing.
Strategic Business Unit lub SBU: wiele linii produktów, które zaspokajają wiele różnych segmentów rynku.
Strategiczny plan marketingowy: plan, który koncentruje się wyłącznie na celach sprzedażowych i marketingowych, celach, które wyznaczyłeś po dokładnej analizie klientów, konkurencji i branży.
Strategie: Trzecia część planu marketingowego, po analizie sytuacji i celach. Strategie to droga, którą musisz obrać, aby osiągnąć swoje cele. Istnieje pięć strategii i tylko pięć strategii, które mogą zbudować każdy biznes.
Stres: stan fizyczny lub emocjonalny wynikający z nieoczekiwanej zmiany; szkodliwa reakcja fizyczna i emocjonalna, która pojawia się, gdy wymagania nie odpowiadają zasobom.
Sprzedaż sugestywna: sugerowanie bieżącym klientom dodatkowych przedmiotów. Oferowanie akcesoriów, gwarancji lub umów serwisowych przy sprzedaży podstawowego produktu lub usługi.
Taktyka: Czwarta część planu marketingowego, po analizie sytuacji, celach i strategiach. To są konkretne działania. Przykłady obejmują: reklamy telewizyjne, reklamy, kupony, broszury lub udział w targach.
Telewizja: najbardziej inwazyjne medium.
Teoria X: Autorytarne podejście do zarządzania, w którym zakłada się, że pracownicy nie lubią pracy i potrzebują zdecydowanego kierowania i kontroli.
Teoria Y: Podejście do zarządzania, w którym zakłada się, że pracownicy są bardziej zaangażowani w firmę i jej misję, jeśli uczestniczą w procesie podejmowania decyzji.
Teoria Z: Kombinacja teorii X i Y, w której pracownikom podaje się osiągalne cele i prosi się o oferowanie planów mających na celu osiągnięcie tych celów.
Trzy "R" of Service: uznanie, naprawa i wzmocnienie. Proces tworzenia lojalnych klientów spośród zgłaszających reklamację.
Top of Mind: najważniejsza miara, która zapewnia, że klienci będą pamiętać Twoje imię jako pierwsze, gdy przyjdzie czas na podjęcie decyzji o zakupie.
Całkowity koszt posiadania (TCO): Zasada określania najniższego kosztu, która uwzględnia wszystkie trzy elementy kosztu: jakość, obsługę i cenę (Q, S i P).
Koordynacja pionowa: metoda kontrolowania pracy podwładnych poprzez uprawnienia, zasady i polityki oraz systemy planowania i kontroli.
Integracja pionowa: fuzja lub przejęcie klienta lub dostawcy.
Yellow Pages: kierunkowe media nieprzydatne do tworzenia świadomości lub rozpoznawania problemów. Wkrótce zostaną zastąpione przez źródła internetowe.








Raj Na Ziemi


UNIA EUROPEJSKA I OBSZAR EURO



UNIA EUROPEJSKA


Unia Europejska ("UE") to unia gospodarcza i polityczna składająca się z 28 niezależnych państw członkowskich. W obecnej postaci UE nie tworzy federacji, takiej jak Stany Zjednoczone Ameryki, ani organizacji współpracy między rządami, takiej jak ONZ. W istocie kraje, które tworzą Unię Europejską, pozostają niezależnymi, suwerennymi narodami, ale działają poprzez system wspólnych ponadnarodowych niezależnych instytucji utworzonych przez nie i jednocześnie - poprzez negocjowane międzyrządowo decyzje państw członkowskich

Członkowie Unii Europejskiej i rok wejścia

Austria (1995), Belgia (1952), Bułgaria (2007), Chorwacja (2013), Cypr (2004), Czechy (2004), Dania (1973), Estonia (2004), Finlandia (1995), Francja (1952) , Niemcy (1952), Grecja (1981), Węgry (2004), Irlandia (1973), Włochy (1952), Łotwa (2004), Litwa (2004), Luksemburg (1952), Malta (2004), Holandia (1952), Polska (2004), Portugalia (1986), Rumunia (2007), Słowacja (2004), Słowenia (2004), Hiszpania (1986), Szwecja (1995) i Wielka Brytania (1973)

Bliższe spojrzenie ujawnia, że proces decyzyjny UE obejmuje trzy główne instytucje: "Parlament Europejski" - składający się z 751 posłów do Parlamentu i spotkania w Strasburgu (Francja), Luksemburgu i Brukseli (Belgia) - który zasadniczo reprezentuje Obywateli UE i jest wybierany przez nich bezpośrednio co pięć lat; "Rada Unii Europejskiej" (często również nieformalnie określana jako "Rada UE"), która zasadniczo reprezentuje poszczególne państwa członkowskie, ponieważ spotykają się tam ministrowie krajowi z każdego kraju UE; oraz "Komisja Europejska" (z siedzibą główną w Brukseli), której celem jest ochrona interesów Unii jako całości. Komisja Europejska opracowuje również propozycje nowych przepisów europejskich i zarządza codziennymi działaniami związanymi z wdrażaniem polityki UE i wydatkowaniem funduszy UE. Inne instytucje to "Europejski Trybunał Sprawiedliwości", który przestrzega zasad europejskich Prawo i "Europejski Trybunał Obrachunkowy", który kontroluje finansowanie działań Unii. Wśród innych instytucji europejskich szczególnie warto wspomnieć o "Europejskim Banku Centralnym", który odpowiada za europejską politykę pieniężną.

EUROPEJSKI BANK CENTRALNY

19 krajowych banków centralnych (KBC) w strefie euro i EBC wspólnie tworzą tzw. "Eurosystem". Eurosystem należy wyraźnie odróżnić od "Europejskiego Systemu Banków Centralnych" ("ESBC"), ponieważ ten ostatni organ również obejmuje państwa członkowskie UE które jeszcze nie przyjęły euro. Krajowe banki centralne tych państw członkowskich, które nie przyjęły euro, nadal prowadzą własną politykę pieniężną i w związku z tym nie są zaangażowane w proces decyzyjny w odniesieniu do jednolitej polityki pieniężnej dla strefy euro. Podstawowe zadania Eurosystemu to: o zdefiniować i wdrożyć politykę pieniężną dla strefy euro;

•  przeprowadzać operacje walutowe oraz utrzymywać i zarządzać oficjalnymi rezerwami walutowymi krajów strefy euro;

•  promować sprawne działanie systemów płatniczych. Dalsze zadania to:

o zezwolić na emisję banknotów w strefie euro;

•  wydawać opinie i porady dotyczące projektów aktów wspólnotowych i projektów przepisów krajowych;

•  zbierać niezbędne informacje statystyczne od władz krajowych lub bezpośrednio od podmiotów gospodarczych, np. instytucje finansowe;

•  przyczynić się do sprawnego prowadzenia polityki prowadzonej przez władze odpowiedzialne za nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi i stabilność systemu finansowego.

Członkowie UGW i rok wejścia

Austria (1999), Belgia (1999), Cypr (2008), Estonia (2011), Finlandia (1999), Francja (1999), Niemcy (1999), Grecja (2001), Irlandia (1999), Włochy (1999), Łotwa (2014), Litwa (2015), Luksemburg (1999), Malta (2008), Holandia (1999), Portugalia (1999), Słowacja (2009), Słowenia (2007) i Hiszpania (1999).

Najwyższym organem decyzyjnym EBC jest "Rada Prezesów". Składa się z sześciu członków zarządu i prezesów krajowych banków centralnych strefy euro. Kluczowym zadaniem Rady Prezesów jest sformułowanie polityki pieniężnej dla strefy euro. Dokładniej rzecz biorąc, ma on uprawnienia do określania stóp procentowych, po których instytucje kredytowe mogą uzyskać płynność z Eurosystemu. Tym samym Rada Prezesów pośrednio wpływa na stopy procentowe w całej gospodarce strefy euro. "Zarząd" EBC składa się z prezesa, wiceprezesa i czterech innych członków. Główna odpowiedzialność Zarządu polega na wdrażaniu polityki pieniężnej zgodnie z decyzją Rady Prezesów i wydawaniu w tym celu niezbędnych instrukcji KBC. Jednocześnie przygotowuje również posiedzenia Rady Prezesów i zarządza bieżącą działalnością EBC. Trzecim organem decyzyjnym EBC jest "Rada Ogólna", która składa się z prezesa i wiceprezesa EBC oraz prezesów i prezesów wszystkich 28 KBC państw członkowskich UE. Jak już wspomniano powyżej, Rada Ogólna nie ponosi odpowiedzialności za decyzje dotyczące polityki pieniężnej w strefie euro. Zamiast tego przyczynia się głównie do koordynacji polityki pieniężnej tych państw członkowskich, które jeszcze nie przyjęły euro, a także odgrywa rolę w przygotowaniach do ewentualnego rozszerzenia strefy euro.

DROGA DO EMU

Skrót "EMU" oznacza "Europejską Unię Gospodarczą i Walutową". UGW reprezentuje unię walutową zlokalizowaną w sercu Europy, którą charakteryzuje fakt, że kraje uczestniczące przyjęły jedną wspólną walutę - euro. Idea wspólnej waluty w Europie ma długą tradycję. W 1988 r. ówczesny pełniący obowiązki przewodniczącego Komisji Europejskiej, Jaques Delors, przewodniczył komitetowi, który opracował plan osiągnięcia pełnej unii gospodarczej na różnych etapach, w tym ustanowienia banku centralnego i jednej waluty, która zastąpiłaby waluty krajowe. Ostateczny wynik prac tej komisji (tzw. "Raport Delorsa") zaproponował następnie wprowadzenie unii gospodarczej i walutowej w trzech uzgodnionych i kolejnych krokach. Pierwszy etap, który zasadniczo polegał na liberalizacji wszystkich transakcji kapitałowych , został uruchomiony 1 lipca 1990 r. Drugi etap rozpoczął się 1 stycznia 1994 r. i charakteryzował się głównie utworzeniem Europejskiego Instytutu Walutowego (EMI). Trzeci etap rozpoczął się 1 stycznia 1999 r. Ustaleniem nieodwołalnych kursów walut uczestniczących walut oraz rozpoczęciem wspólnej polityki pieniężnej w ramach odpowiedzialności Europejskiego Banku Centralnego. Plany wprowadzenia euro zostały prawnie sformalizowane w postanowieniach Traktatu z Maastricht, który został podpisany w 1992 r., A następnie ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie, a następnie nazwany "Traktatem o Unii Europejskiej" ("Traktat UE"). Traktat UE określa również warunki lub alternatywnie "kryteria konwergencji", które muszą spełnić kraje Unii Europejskiej, zanim będą mogły przystąpić do UGW. Jedenaście państw członkowskich początkowo zakwalifikowało się do trzeciego i ostatniego etapu UGW w dniu 1 stycznia 1999 r. Były to Belgia, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Austria, Portugalia i Finlandia. Liczba uczestniczących państw członkowskich wzrosła do dwunastu w dniu 1 stycznia 2001 r., Kiedy Grecja przystąpiła do trzeciego etapu UGW. W styczniu 2007 r. Liczba uczestniczących krajów ponownie zmieniła się na trzynaście wraz z wejściem Słowenii do strefy euro. Cypr i Malta dołączyły do Eurosystemu w dniu 1 stycznia 2008 r. Ostatecznie Słowacja dołączyła 1 stycznia 2009 r., Estonia 1 stycznia 2011 r., Łotwa 1 Styczeń 2014 r. I Litwa 1 stycznia 2015 r., Prowadząc łącznie do dziewiętnastu krajów tworzących strefę euro na obecnym etapie.

Historia strefy euro

1962 : Komisja Europejska przedstawia swój pierwszy wniosek (Memorandum Marjolin) w sprawie unii gospodarczej i walutowej.
Maj 1964 r : . Utworzony zostaje Komitet Gubernatorów banków centralnych państw członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) w celu instytucjonalizacji współpracy między bankami centralnymi EWG.
1970 : Raport Wernera określa plan realizacji unii gospodarczej i walutowej we Wspólnocie do 1980 roku.
Kwiecień 1972 : Ustanawia się system ("wąż") dla stopniowego zawężania marginesów wahań między walutami państw członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Kwiecień 1973 : Utworzono Europejski Fundusz Współpracy Walutowej (EMCF) w celu zapewnienia prawidłowego działania węża.
Marzec 1979 : Powstaje Europejski System Walutowy (EMS).
Luty 1986 : Podpisanie Jednolitego Aktu Europejskiego (SEA).
Czerwiec 1988 r. : Rada Europejska upoważnia komitet ekspertów pod przewodnictwem Jacquesa Delorsa ("Komitet Delorsa") do przedstawienia propozycji dotyczących realizacji UGW.
Maj 1989 : "Raport Delorsa" jest przedkładany Radzie Europejskiej.
Czerwiec 1989 r. : Rada Europejska zgadza się na realizację UGW w trzech etapach.
Lipiec 1990 : Rozpoczyna się pierwszy etap UGW.
Grudzień 1990 r. : Rozpoczyna się konferencja międzyrządowa w celu przygotowania drugiego i trzeciego etapu UGW.
Luty 1992 r. : Podpisany zostaje Traktat o Unii Europejskiej ("Traktat z Maastricht").
Październik 1993 : Frankfurt nad Menem (w Niemczech) jest wybierany jako siedziba Europejskiego Instytutu Walutowego (EMI) i EBC. Nominowany jest prezes EIW.
Listopad 1993 : Wejście w życie Traktatu o Unii Europejskiej.
Grudzień 1993 : Alexandre Lamfalussy zostaje mianowany prezesem EMI, który zostanie utworzony 1 stycznia 1994 r.
Styczeń 1994 : Rozpoczyna się drugi etap EMU i ustanawia EMI.
Grudzień 1995 : Rada Europejska w Madrycie decyduje o nazwie wspólnej waluty i określa scenariusz jej przyjęcia i wymiany pieniądza gotówkowego.
Grudzień 1996 : EMI przedstawia wzór banknotów Radzie Europejskiej.
Czerwiec 1997 r. : Rada Europejska wyraża zgodę na "Pakt stabilności i wzrostu".
Maj 1998 : Belgia, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Austria, Portugalia i Finlandia są uważane za spełniające warunki konieczne do przyjęcia euro jako jednej waluty. Powołuje się członków Zarządu EBC.
Czerwiec 1998 : Utworzenie EBC i Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC).
Październik 1998 : EBC ogłasza strategię i ramy operacyjne jednolitej polityki pieniężnej, która ma być prowadzona od stycznia 1999 r.
Styczeń 1999 : Rozpoczyna się trzeci etap UGW. Euro staje się wspólną walutą strefy euro. Nieodwołalne kursy wymiany są ustalane dla byłych walut krajowych uczestniczących państw członkowskich. Dla strefy euro prowadzona jest jednolita polityka pieniężna.
Styczeń 2001 r. : Grecja staje się 12. państwem członkowskim, które przystąpi do strefy euro.
Styczeń 2002 r. : Następuje wymiana gotówki w euro; banknoty i monety euro są wprowadzane i stają się jedynym prawnym środkiem płatniczym w strefie euro do końca lutego 2002 r.
Maj 2004 : KBC dziesięciu nowych państw członkowskich UE dołączają do ESBC.
Styczeń 2007 r. : Bułgaria i Rumunia podnoszą łączną liczbę państw członkowskich UE do 27 i jednocześnie przystępują do ESBC. Słowenia staje się 13. państwem członkowskim, które przystąpi do strefy euro.
Styczeń 2008 : Cypr i Malta przystępują do strefy euro, zwiększając tym samym liczbę państw członkowskich do 15.
Styczeń 2009 : Słowacja dołącza do strefy euro.
Styczeń 2011 : Estonia dołącza do strefy euro.
Styczeń 2014 : Łotwa dołącza do strefy euro.
Styczeń 2015 : Litwa dołącza do strefy euro.
Czerwiec 2016 : 23 czerwca w referendum poproszono ludność Zjednoczonego Królestwa (UK) o podjęcie decyzji, czy Wielka Brytania powinna odejść z Unii Europejskiej, czy pozostać w niej. Wynik wyniósł 51,9% za opuszczenie UE, w porównaniu do 48,1% za pozostanie w UE.
Czerwiec 2017 : W chwili obecnej Wielka Brytania opuści UE w dniu 30 marca 2019 r., Ale warunki jej wycofania się i charakter jej przyszłych stosunków z UE nie zostały jeszcze ustalone. W 2017 r. Odbyło się kilka rund rozmów.

OPTYMALNY OBSZAR WALUT

Teoria "optymalnego obszaru walutowego" (lub alternatywnie "optymalnego obszaru walutowego", "OCA") została zapoczątkowana przez kanadyjskiego ekonomistę i laureata nagrody Nobla Roberta Mundella. Celem jego wpływowego artykułu było wyprowadzenie teoretycznych podstaw "optymalnej unii walutowej". Ta druga koncepcja może być postrzegana jako region, w którym wydajność ekonomiczna byłaby zmaksymalizowana, gdyby region miał dzielić jedną wspólną walutę. Jest rzeczą oczywistą, że optymalna unia walutowa nie musi koniecznie pokrywać się z granicami prawnymi danego kraju. W rzeczywistości może to okazać się przydatne, w sensie ekonomicznym, jeśli kilka krajów ma wspólną walutę. Ale jakie są kryteria, które mogłyby pomóc w podjęciu decyzji, czy dany kraj powinien przystąpić do tak optymalnej unii walutowej? To nie jest łatwe pytanie. Począwszy od kluczowej obserwacji, że wejście do unii walutowej pociągnęłoby za sobą utratę dwóch kluczowych narzędzi makroekonomicznych, a mianowicie kursu walutowego i niezależności polityki pieniężnej, powstaje pytanie, na jakich warunkach dany kraj jest w stanie z powodzeniem poradzić sobie z tymi kosztami. Nic dziwnego, że można stwierdzić, że gospodarki, które współpracują w formie unii walutowej, powinny być w pewnym sensie "wystarczająco równe". W konsekwencji kraje kwalifikowałyby się do tego, że (i) albo mają raczej podobne struktury ekonomiczne i są narażone, ogólnie mówiąc, na te same rodzaje wstrząsów, lub (ii), które z powodzeniem ustanowiły zestaw "amortyzatorów", które okazują się wystarczająco silne, aby zrównoważyć skutki wstrząsów symetrycznych lub asymetrycznych. W tym kontekście literatura opracowała długą listę kryteriów:

•  Elastyczne płace: jeśli płace reagują na rosnące bezrobocie znacznym spadkiem, elastyczność płac może być ważnym substytutem elastycznych kursów wymiany.

•  Mobilność kapitału: jeśli kapitał jest mobilny, pozwala to na tymczasowy wzrost zadłużenia w stosunku do innych krajów, a tym samym może doprowadzić do stabilizacji rzeczywistych wydarzeń.

•  Ustalenia dotyczące transferów fiskalnych: wreszcie transfery finansowe z krajów o lepszych wynikach finansowych do krajów słabszych finansowo mogą umożliwić konwergencję i stabilizację rozwoju gospodarczego.

Inni autorzy dodali do tych rozważań, wspominając o podobieństwie stóp inflacji, otwartości i wielkości gospodarki, stopniu dywersyfikacji produktów, elastyczności cen i płac, stopniu integracji rynku towarów, potrzebie realnej zmienności kursu walutowego oraz czynniki polityczne. Wielokrotnie twierdzono, że - zgodnie z tymi kryteriami - strefa euro nie stanowiłaby idealnej optymalnej unii walutowej. Rzeczywiście, ogromna liczba badań wydaje się potwierdzać ten wynik. Zanim jednak dojdzie do przedwczesnych dyskusji, konieczne jest bliższe przyjrzenie się temu procesowi w kolejnych sekcjach.

ZALETY I WADY UNII WALUTOWEJ

Niezależnie od powyższych rozważań literatura z czasem zaangażowała się w głębszą i bardziej systematyczną dyskusję na temat zalet i wad unii walutowej. Przede wszystkim unia walutowa - ze swej natury - opiera się na nieodwołalnych stałych kursach walutowych, eliminując w ten sposób wszelką niepewność nominalnego kursu walutowego w krajach wchodzących w skład unii walutowej (a zatem prawdopodobnie również redukując większość realnej wymiany niepewność stawek). W konsekwencji koszty transakcji poniesione przez handlowców i podróżnych (zmuszonych do wymiany waluty krajowej na inne waluty wcześniej) zostaną zmniejszone. Po trzecie, wspomniane zmiany również przyczyniają się do zwiększonej przejrzystości cen towarów i usług, a tym samym wzrost wydajności i ewentualnie wyższa aktywność inwestycyjna. Wreszcie, w przypadku Europejskiej Unii Gospodarczej i Walutowej, nowo utworzony obszar walutowy stworzył potencjał dla strefy euro stać się poważnym konkurentem dla innych globalnych graczy, takich jak Stany Zjednoczone Ameryki, Chiny i Japonia. Jednocześnie taka unia walutowa ma również szereg wad. Po pierwsze, instrument kursu walutowego zniknie jako aktywny instrument z zestawu narzędzi decydentów krajowych. Podobnie wykorzystanie niezależnej polityki pieniężnej jako ważnego narzędzia łagodzenia wstrząsów popytu zagregowanego będzie niemożliwe. W kolejce dzięki temu unia walutowa usunie wszelkie szanse na odchylenie krajowych stóp procentowych banku centralnego od stóp procentowych w krajach partnerskich. W rzeczywistości zasada "jeden rozmiar dla wszystkich" musi przeważać w unii walutowej. Naturalnie widoki będą się różnić w zależności od pytania, jak ważne byłyby te straty. Jednak ostatnie doświadczenie międzynarodowe wydaje się sugerować, że straty te mogą mieć bardzo poważne, a czasami bardzo niekorzystne implikacje. Ponadto z perspektywy instytucjonalnej zmaterializowałaby się znaczna utrata suwerenności, ponieważ władza byłaby przenoszona z poszczególnych krajów do ponadnarodowej instytucji. Ponadto można oczekiwać, że taka unia walutowa wywrze presję na nieefektywne systemy podatkowe i systemy zabezpieczenia społecznego, wymuszając w dłuższej perspektywie korektę w dół. Wreszcie badania empiryczne dotyczące wpływu niepewności kursu walutowego na handel nie są, niestety, zbyt rozstrzygające, ponieważ niektóre badania sugerują, że skutki takiej niepewności są w rzeczywistości raczej niewielkie, a inne stwierdzają, że są dość znaczące. Nasuwa się pytanie, jak ważyć plusy i minusy. Jak już wspomniano powyżej, przystąpienie do unii walutowej ma potencjalnie ważne konsekwencje dla poszczególnych krajów kandydujących, które wykraczają daleko poza kwestie gospodarcze. Ale nawet skupiając się wyłącznie na kwestiach ekonomicznych, ważenie różnych zalet i wad nie jest łatwym zadaniem i wyraźnie zależy od starannej oceny każdego przypadku.

NIEKTÓRE KONTROWERSYJNE WIDOKI NA TEMAT NAJLEPSZEJ DROGI

Powyższe rozważania natychmiast rodzą kolejne pytanie. Jaki jest "najlepszy sposób" na wejście do unii walutowej? W tym względzie można śmiało powiedzieć, że od czasu do czasu toczą się gorące dyskusje między dwiema głównymi szkołami, wyrażające zasadniczo odmienne poglądy na ten temat. Pierwsza grupa, składająca się głównie z francuskich i włoskich ekonomistów, była zdania, że integracja monetarna powinna odgrywać kluczową rolę w procesie konwergencji. Stworzenie wspólnego banku centralnego doprowadziłoby do zmiany reżimu polityki, a tym samym do zmiany oczekiwań inflacyjnych. Dlatego "element budowania instytucji" był kluczowy w ich argumentacji. Natomiast inna grupa ekonomistów, kierowana głównie przez niemieckich ekonomistów, kładła duży nacisk na koordynację polityki gospodarczej, co powinno sprzyjać procesowi konwergencji, a tym samym prowadzić do utworzenia unii walutowej. Biorąc pod uwagę znaczenie tej grupy ekonomistów dla stabilności i konwergencji, podejście to często odnosiło się do "teorii koronacji". Z dzisiejszego punktu widzenia i z perspektywy czasu wydaje się, że te dwie szkoły mają - w niektórych etap - zgodził się z faktem, że kompromis integrujący oba elementy w zrównoważony sposób może być postrzegany jako najbardziej obiecująca droga.

KRYTERIA KONWERGENCJI

Jak już wspomniano, kryteria, które państwo członkowskie Unii Europejskiej musi spełnić, aby przystąpić do Europejskiej Unii Gospodarczej i Walutowej, tj. Warunki ekonomiczne i prawne przyjęcia euro, są ogólnie znane jako "kryteria konwergencji" (lub czasami również jako "kryteria z Maastricht"). Zostały one określone w art. 140 ust. 1 Traktatu UE i protokole załączonym do Traktatu UE w sprawie kryteriów konwergencji. Dokładniej, kryteria zbieżności obejmują:

•  Niska inflacja: średnia stopa inflacji obserwowana w okresie jednego roku przed badaniem kraju pod kątem przyjęcia do wspólnej waluty nie może przekroczyć o ponad 1,5% średniej z trzech państw członkowskich osiągających najlepsze wyniki pod względem stabilności cen.

•  Niskie stopy procentowe: w ciągu roku poprzedzającego badanie średnia długoterminowa stopa procentowa nie może przekroczyć o więcej niż 2% stopy procentowej trzech państw członkowskich osiągających najlepsze wyniki pod względem stabilności cen.

•  Zdrowe finanse publiczne: deficyt publiczny nie może przekraczać 3% produktu krajowego brutto (PKB), a dług publiczny nie może przekraczać 60% PKB, chyba że stosunek ten wystarczająco zmniejsza się i zbliża się do wartości referencyjnej w zadowalającym tempie.

•  Stabilne kursy walut: kraje kandydujące muszą wytrzymać normalne marginesy wahań przewidziane przez mechanizm kursu walutowego Europejskiego Systemu Walutowego przez co najmniej dwa lata, bez dewaluacji ich waluty w stosunku do innych państw członkowskich.

Oprócz spełnienia tych kryteriów konwergencji gospodarczej, kraj kandydujący do strefy euro musi również zapewnić spełnienie kryterium "zbieżności prawnej". W szczególności ustawodawstwo państwa członkowskiego musi być zgodne zarówno z Traktatem UE, jak i Statutem ESBC i EBC, gwarantując na przykład niezależność odpowiedniego krajowego banku centralnego. Jeśli tak nie jest, pozostałe niezgodności muszą zostać dostosowane. Traktat wymaga, aby EBC i Komisja składały Radzie Unii Europejskiej sprawozdania co najmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją w sprawie postępów państw członkowskich w zakresie spełnienia kryteriów konwergencji . Na podstawie sprawozdań o konwergencji przedstawionych osobno przez EBC i Komisję oraz na podstawie wniosku Komisji Rada Europejska (po konsultacji z Parlamentem Europejskim) może podjąć decyzję o spełnieniu kryteriów przez państwo członkowskie i zezwolić na przystąpienie do strefy euro. Od początku trzeciego etapu EBC przygotowywał raporty o konwergencji w latach 2000, 2002, 2004, 2006, 2007, 2008, 2010, 2013 i 2014. Niezależnie od tego kryteria konwergencji były intensywnie krytykowane z różnych powodów. Po pierwsze, z natury są całkowicie odwrócone. Po drugie, wartości referencyjne deficytu publicznego i długu publicznego są powszechnie postrzegane jako arbitralne. Po trzecie i być może najbardziej fundamentalne, nie są one związane z kryteriami optymalnego obszaru walutowego, które zostały opracowane w literaturze ekonomicznej, takie jak na przykład mobilność siły roboczej. Mówiąc ogólnie, zasadniczo nie ma kryteriów konwergencji, które odnoszą się do rzeczywistych wydarzeń, takich jak na przykład stopa bezrobocia lub realny wzrost PKB w państwach członkowskich.

WYJŚCIE Z OBSZARU EURO

Wyjście z kraju strefy euro zasadniczo nie jest przewidziane , a zatem nie jest opisane w Traktacie UE. W konsekwencji nie istnieją jasne zasady. Podczas gdy takie wyjście, a więc jak dotąd stanowi jedynie scenariusz czysto teoretyczny, przynajmniej sporadycznie, doniesienia prasowe wskazywały, że niektóre kraje odczuwały pokusę porzucenia euro i ponownego wprowadzenia swojej starej waluty. Bliższe przyjrzenie się implikacjom ekonomicznym pokazuje jednak, że takie rozwiązanie jest znacznie mniej atrakcyjne, niż się wydaje na pierwszy rzut oka. W rzeczywistości można się spodziewać wielu poważnych i dalekosiężnych skutków. Po pierwsze, można się spodziewać, że nowo wprowadzona waluta znacznie odrodzi się na rynkach finansowych od samego początku. Równolegle pojawią się ponownie koszty transakcji i ryzyko walutowe. Można oczekiwać, że dewaluacja nowej waluty krajowej wywoła falę ucieczki kapitału, ponieważ oszczędzający i inwestorzy szukają bezpiecznej przystani dla swoich inwestycji. Jednocześnie dewaluacja doprowadziłaby również do początkowego wzrostu konkurencyjności cenowej, a tym samym do wzrostu wolumenu eksportu. Niezależnie od tego, ten korzystny efekt zostałby zrównoważony przez wzrost cen importowych i potencjalny wzrost inflacji, zwłaszcza gdyby pozwolono na wzrost płac w celu zrekompensowania wyższych cen importowych. W takim przypadku spirala płacowo-cenowa mogłaby się rozpocząć, co spowodowałoby znaczny wzrost bezrobocia, spadek realnych poziomów dochodów i utratę oszczędności. Wreszcie, biorąc pod uwagę, że poprzedni dług kraju jest denominowany w euro, dewaluacja powoduje, że poziomy zadłużenia eksplodują z ryzykiem niewypłacalności i kryzysów bankowych i gospodarczych.

Kluczowe cechy euro

Istnieje siedem różnych nominałów banknotów euro, a mianowicie 500 euro, 200 euro, 100 euro, 50 euro, 20 euro, 10 euro i 5 euro. Niektóre wyższe nominały nie są emitowane w niektórych krajach, ale mimo to są prawnym środkiem płatniczym. Banknoty euro mają wspólny wzór dla każdego nominału po obu stronach. Ponadto są monety 2 euro, 1 euro, 50 c, 20 c, 10 c, 5 c, 2 c i 1 c (euro dzieli się na 100 centów), choć dwa ostatnie nie są zwykle używane w Finlandii lub Holandii, ale ponownie pozostają prawnym środkiem płatniczym. Wszystkie monety euro mają wspólną stronę przedstawiającą nominał i stronę narodową przedstawiającą obraz wybrany specjalnie przez kraj, który go wydał; monarchie często mają obraz swojego panującego monarchy; inne kraje zazwyczaj mają swoje symbole narodowe. Wszystkie różne monety mogą być używane we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich: na przykład moneta euro z wizerunkiem króla Hiszpanii jest legalnym środkiem płatniczym nie tylko w Hiszpanii, ale także we wszystkich innych krajach, w których euro jest używane.

PRZYSZŁOŚĆ EMU

Już na stosunkowo wczesnym etapie wielu obserwatorów wskazało na szereg niedociągnięć w budowie UGW. Wspomniano między innymi o braku organu centralnego nadzorującego systemy finansowe UGW, braku centralnej koordynacji polityki fiskalnej w UGW oraz o tym, że strefa euro nie stanowi "optymalnego obszaru walutowego". Niezupełność ram instytucjonalnych UGW i jej słabości stały się jeszcze bardziej widoczne w czasie kryzysu. W swojej książce amerykański ekonomista i laureat Nagrody Nobla Joseph Stiglitz twierdzi, że "strefa euro była wadliwa przy narodzinach" i sugeruje - wśród innych możliwych rozwiązań - "polubowny rozwód" jako drogę naprzód. Dalej stwierdza, że "lepiej jest porzucić euro, aby uratować Europę i projekt europejski". Jednak mogę powiedzieć, że państwa członkowskie podjęły szeroko zakrojone reformy w ciągu ostatniej dekady. W szczególności warto docenić dwie główne inicjatywy. Po pierwsze, biorąc pod uwagę fakt, że przy braku pełnej unii fiskalnej (jak na przykład w Stanach Zjednoczonych) strefa euro nie posiada budżetu federalnego z cechami redystrybucyjnymi, a zatem krajowa dyscyplina fiskalna okazuje się bardziej niż niezbędna . W tym kontekście nowo wprowadzony "pakt fiskalny" ma dwa główne elementy, a mianowicie najpierw obowiązkowe wprowadzenie zasady zrównoważonego budżetu i mechanizm korekty odchyleń od zrównoważonych budżetów na poziomie krajowym, a po drugie wzmocnienie procedury nadmiernego deficytu w ramach paktu stabilności i wzrostu (SGP). Europejski Trybunał Sprawiedliwości będzie nadzorował ten proces. Kolejna słabość polegała na nierównych procedurach nadzoru, regulacji i restrukturyzacji w krajach strefy euro. W tym kontekście pojawiła się potrzeba nowych ram nadzoru. Ten ostatni składa się z dwóch filarów. Na poziomie nadzoru mikroostrożnościowego zaangażowany jest Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EBA), a także Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) oraz Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA). Na poziomie nadzoru makroostrożnościowego nacisk kładzie się na Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego (ESRB), która może wydawać ostrzeżenia i zalecenia makroostrożnościowe, gdy tylko uzna to za konieczne. Tym ostatnim krokom towarzyszą nowe dyrektywy Bazylea III. Pozostałe słabości są rozwiązywane przez ustanowienie "zapór ogniowych" (tj. EFSF i ESM). Jest jednak rzeczą oczywistą, że potrzebne są dalsze kroki w celu uzupełnienia ram instytucjonalnych. Konkretna wizja przyszłej ścieżki UGW została przedstawiona w tak zwanym "Raporcie pięciu przewodniczących". Raport przedstawia trzy konkretne etapy:

•  Etap 1 lub "Pogłębianie poprzez działania" (1 lipca 2015 r. - 30 czerwca 2017 r.): Wykorzystanie istniejących instrumentów i obecnych traktatów w celu zwiększenia konkurencyjności i konwergencji strukturalnej, osiągnięcia odpowiedzialnej polityki fiskalnej na poziomie krajowym i strefy euro, ukończenia unii finansowej i wzmocnienia demokratyczna odpowiedzialność.

•  Etap 2 lub "ukończenie UGW": zostaną podjęte bardziej dalekosiężne działania, aby proces konwergencji stał się bardziej wiążący, na przykład za pomocą zestawu wspólnie uzgodnionych poziomów odniesienia dla konwergencji, które miałyby charakter prawny, a także strefy euro skarbiec.

•  Etap końcowy (najpóźniej do 2025 r.): Po zakończeniu wszystkich kroków głęboka i prawdziwa UGW zapewni stabilne i dostatnie miejsce dla wszystkich obywateli państw członkowskich UE, którzy dzielą wspólną walutę, atrakcyjnych dla innych UE Państwa członkowskie do przyłączenia się, jeśli są gotowe na to.

STRESZCZENIE

o Unia Europejska jest unią gospodarczą i polityczną składającą się z 28 niezależnych państw członkowskich.

•  Eurosystem składa się z 19 krajowych banków centralnych w strefie euro i EBC. Natomiast Europejski System Banków Centralnych obejmuje również państwa członkowskie UE, które jeszcze nie przyjęły euro.

•  Trzy organy decyzyjne EBC to Rada Prezesów, Zarząd i Rada Ogólna.

•  Spojrzenie na dane pokazuje, że pod względem liczby ludności, z wyjątkiem Chin, strefa euro jest jedną z największych gospodarek na świecie, z prawie 340 milionami ludzi. Porównanie PKB per capita pokazuje jednak, że dominują Stany Zjednoczone, a następnie strefa euro, Japonia i Chiny. Bezrobocie stopa w strefie euro jest znacznie wyższa niż w pozostałych trzech krajach. Wszystkie kraje wykazują deficyt w sektorze instytucji rządowych i samorządowych, przy czym Japonia zajmuje wiodącą pozycję. To samo dotyczy długu brutto. Chociaż strefa euro jest mniej otwarta niż większość jej państw członkowskich, nadal można ją uznać za bardziej otwartą niż Stany Zjednoczone i Japonia. Tylko Chiny wykazują podobny stopień otwartości.

•  Siła ekonomiczna gospodarek może być mierzona PKB w wartościach bezwzględnych lub, w celu uwzględnienia wielkości populacji, według PKB na mieszkańca. Pod tym względem istnieją znaczne różnice w strefie euro.

•  Podczas gdy konwergencja nominalna wydaje się utrzymywać na szerokim poziomie, nadal istnieją znaczne różnice w strefie euro dotyczące statusu realnej konwergencji.

•  Należy przyznać, że UGW cierpi na szereg niedociągnięć w jej budowie. Między innymi brak centralnego organu nadzorującego systemy finansowe UGW, brak centralnej koordynacji polityki fiskalnej w ramach UGW oraz fakt, że strefa euro nie stanowi "optymalnego obszaru walutowego" zostały wymienione w literatura. Jednak nie tylko na tle kryzysu finansowego, państwa członkowskie UGW przeprowadziły szeroko zakrojone reformy. Niezależnie od tego, należy wyeliminować pozostałe słabe punkty i konieczne są dalsze kroki w celu ukończenia ram instytucjonalnych.

Kluczowe idee

Unia Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurosystem, Europejski System Banków Centralnych, organy decyzyjne EBC, Rada Prezesów, Zarząd, Rada Ogólna, ludność, PKB na mieszkańca, wartość dodana brutto, bezrobocie, dług sektora instytucji rządowych i samorządowych (lub nadwyżka ), jednostkowe koszty pracy.

Pytania do przeglądu

•  Jaka jest istota Unii Europejskiej?

•  Co kryje się za koncepcją Europejskiej Unii Gospodarczej i Walutowej?

•  Jaka jest różnica między Europejskim Systemem Banków Centralnych a Eurosystemem?

•  Jakie organy decyzyjne EBC znasz? Jakie dokładnie są ich zadania?

•  Które kraje mają największą liczbę ludności w strefie euro?

•  Które kraje osiągają najlepsze wyniki pod względem PKB na mieszkańca w Unii Europejskiej?

•  Co można powiedzieć o wartości dodanej brutto w różnych krajach UE?

•  Co dane mówią nam o statusie nominalnej i rzeczywistej konwergencji w strefie euro?



[ 226 ]