Mail:


















Zespół Aspergera : Przewodnik




Autyzm / Asperger




ABC zaburzenia Aspergera



Ocena Dziecka



Zaburzenia Współistniejące



Umiejętności Społeczne



Wzorce Myślenia



Inteligencja Emocjonalna



Specjalne zainteresowania, programy i zabawa



Język, umiejętności ruchowe i wrażliwość sensoryczna






Sukcesy w Szkole



LINK ]


•  Czy powinienem powiedzieć nauczycielowi mojego dziecka o zespole Aspergera?

•  Czy dzieci z zespołem Aspergera kwalifikują się do edukacji specjalnej?

•  Jakie testy są objęte oceną dla edukacji specjalnej?

•  Co to jest IEP?

•  Co powinno znaleźć się w pisemnym IEP?

•  Jakie specjalne usługi edukacyjne są dostępne?

•  Czy dzieciom z zespołem Aspergera można odmówić kształcenia specjalnego?

•  Czy szkoła zaakceptuje niezależną ocenę?

•  Jakie są obowiązki rodziców w procesie edukacji specjalnej?

•  Jak może pomóc rzecznik edukacji specjalnej?

•  Co się stanie, jeśli szkoła mojego dziecka nie ma edukacji specjalnej?

•  A jeśli moje dziecko pójdzie do prywatnej szkoły?

•  Czy edukacja specjalna stygmatyzuje moje dziecko?

•  Co powinienem wiedzieć o dokumentach dotyczących edukacji specjalnej mojego dziecka?

•  Kto może uzyskać dostęp do akt mojego dziecka?

•  Jakie są wyjątki od poufności danych mojego dziecka?

•  Jak mogę dowiedzieć się, jak moje dziecko radzi sobie w klasie?

•  Czy moje dziecko powinno powtarzać klasę, aby dać mu czas na dojrzewanie?

•  Jak rozwiązuje się problemy z zachowaniem w ramach edukacji specjalnej?

•  W jaki sposób traktowane są zawieszenia i wydalenia uczniów szkół specjalnych?










Wczoraj , Dziś … Jutro







Odwiedzin: 15978
Dzisiaj: 2
On-line: 1
Strona istnieje: 1354 dni
Ładowanie: 0.617 sek


[ 1587 ]


W związku z "niespodziewanym" przejściem szkół na naukę zdalną, po całonocnej "burzy bezmózgów", zapadła decyzja o odmrożeniu Szkoły Z Piekła Rodem. [kliknij w obrazek]. Jak sugerowałaby nazwa, Szkoła skierowana jest bardziej do Rodziców niż Milusińskich. Bądź dzielny! Nie daj się "zagiąć" swojemu Bobasowi! Powalcz o dobre imię edukacji "przedsmartfonowo-internetowej" !!!






"…kiedy Niebo spadło Ci na głowę …"



"Daremne żale - próżny trud,
Bezsilne złorzeczenia!
Przeżytych kształtów żaden cud
Nie wróci do istnienia."
 - Adam Asnyk



Do sierpnia 2020 roku moja "kariera zawodowa" była jak jak papier toaletowy : " długa, szara, 'do d…' "  … ale się rozwijała… i nagle rolka się skończyła… Mówi się trudno i żyje się dalej … Podobno życie zaczyna się po 50-tce , więc przyszła pora na drastycze zmiany … Mówią Ci ,że się NIE DA, NIE MOŻNA, NIE WOLNO, ZA PÓŹNO, ZA STARY, …, a gó…zik prawda!!!  … 

Vouloir c′est Pouvoir

Jak powiedziała Amelia Earhart : 

"Najtrudniejsze jest zdecydowanie się na działanie. Reszta to już tylko kwestia wytrwałości."

Nadeszła więc pora aby pozbyć się wizerunku "miłego, sympatycznego, słodkiego , uczciwego czy szczerego chłopczyka" a rzecz "demonicznego self-made-man′a" (bez obrazy dla DEMONÓW oczywiście). Do tego celu użyję, a jakże ,"piekielnego wynalazku" jakim jest INTERNET. Wykorzystam wszystkie swoje strony internetowe, blogi, czy też "soszjal medja" (no co? … moja strona to piszę jak mi się podoba…)



Post Scriptum : Jedyną "jasną plamką" na mojej nowej, "demonicznej duszy" będzie : 

Internetowe Centrum Informacji O Autyzmie I Zespole Aspergera + BLOG  



czyli jak najbardziej kompleksowy zbiór informacji o różnych aspektach tych zaburzeń.

Z Pozdrowieniami …  Remigiusz




 

SEKS, SEKSUALNOŚĆ I SPEKTRUM AUTYZMU (XXVI)



Seks i seksualność (1) (XXVI)

Seks i związki to różne rzeczy i można mieć jedno bez drugiego. Każdy z nich nadaje życiu inny wymiar, a niektórzy twierdzą, że dają poczucie przygody i intrygi, które mogą być świetną zabawą i pomocne w odkrywaniu aspektów życia, które są podwójnie interesujące, gdy dzielą się nimi z innymi.

Jak radzimy sobie z pożądaniem seksualnym?

Pożądanie seksualne to uczucie, którego doświadczy większość z nas. Jest to normalne, zdrowe i oprócz pomocy w utrzymaniu gatunku może prowadzić do pełnego miłości i spełnienia doświadczenia. Czasami można podzielić się tym doświadczeniem z kimś, z kim chętnie zgadzamy się na seks. W innych przypadkach doświadczenie może być indywidualne, my decydujemy się mieć tylko ze sobą. Masturbacja to dobra wiadomość, ponieważ zwykle można znaleźć prywatne miejsce (np. Samemu we własnej sypialni), w którym można zaspokoić własne potrzeby seksualne, więc nikt z nas nie musi być kontrolowany przez pożądanie seksualne, gdy nie ma nikogo, kto mógłby się z nim podzielić.



Spotykanie ludzi (2) (XXV)

Zwykłe kluby nocne i puby - czy dla nas działają?

Puby i kluby są akceptowalnym miejscem spotkań z innymi. Są idealnym środowiskiem do "rozpuszczenia włosów", że tak powiem. Trudność może polegać na tym, że hałas i dźwięki, które przyczyniają się do zabawy niektórych ludzi, mogą być przytłaczające dla innych i zakłócać przetwarzanie wymagań myśli i działania. Nie radzę sobie z rozmowami w hałaśliwych miejscach. Jeśli cała moja uwaga jest potrzebna, aby przetworzyć akt zwykłego przebywania w pubie lub klubie, może to oznaczać, że nie zauważę innych ważnych aspektów relacji z innymi. Z tych powodów puby i kluby mogą nie być idealnym miejscem dla osób z ASD do pokazania się z najlepszej strony w celu przyciągnięcia "randki".

Osobiste kolumny

Kolumny osobiste to sekcje w gazecie lub czasopiśmie, w których możesz umieścić reklamę, aby ktoś inny wiedział, że jesteś zainteresowany znalezieniem kogoś. Zazwyczaj podają informacje o Twojej płci, wieku, lokalizacji, zainteresowaniach, hobby i najlepszych cechach. Na przykład "kochający zabawę mężczyzna szuka kobiety na imprezę. Musi mieć własny transport, mieć od 20 do 30 lat i mieszkać w rejonie XXX. "Osobiste reklamy mogą być przydatne dla niektórych, ale nie dla wszystkich, w zależności od naszego usposobienia, osobowości i umiejętności przetwarzania danych koncepcji. Dotyczy to wszystkich osób ze spektrum autyzmu lub nie.

Jak możemy zmaksymalizować nasze szanse na zaangażowanie się z kimś?

Wydaje mi się, że najlepszym pomysłem jest być "na bieżąco". To jest wyrażenie, które oznacza "nie spiesz się, idź powoli". Daj związkowi czas na ugruntowanie się. Jeśli inna osoba czuje, że jest zmuszana do odnoszenia się do nas, poczuje się bardzo nieswojo i może nawet zdecydować się wycofać. Chociaż uważam, że dobrym pomysłem jest perspektywa długoterminowa, to musi się to rozwijać stopniowo. Jeśli druga osoba chce tylko przygody na jedną noc i nie jest zainteresowana rozwijaniem poważnego związku, musimy zrozumieć jej perspektywę i sprawdzić, czy też jesteśmy z tego zadowoleni. Jednonocne przygody lub krótkie spotkania z innymi mogą być zabawą i uczeniem się, ale musimy być pewni, że tego chcemy, a nie tylko to, czego chce druga osoba. Z pewnością wolno nam powiedzieć "nie" na każdą prośbę złożoną z nas, a jeśli nie jesteśmy zainteresowani lub nie czujemy się komfortowo, powinniśmy to powiedzieć.

Nerwowość i niepokój

Każdy czasami się denerwuje, to powszechne uczucie. Próbuję sobie przypomnieć, że jeśli denerwuję się przy innej osobie, ona też może się denerwować. Najlepszym sposobem na pokonanie nerwowości jest posiadanie go i stawienie mu czoła. Znowu jest to bardzo niewygodne doświadczenie i dla niektórych z nas może absolutnie rządzić naszym życiem. Jeśli nerwowość bierze górę w Twoim życiu i czujesz, że to on Cię kontroluje, dobrym pomysłem może być skorzystanie z pomocy doradcy. Przez jakiś czas brałem leki przeciwdepresyjne. Pomogło to trochę złagodzić mój niepokój, a to uwolniło trochę energii, która pomogła mi odkryć sposoby radzenia sobie z lękiem. Najlepszą rzeczą, która pomogła mi, była akceptacja siebie i przekonanie, że jestem wartościową osobą.

Alkohol

Wiele osób lubi alkohol i wspaniale jest podzielić się kieliszkiem wina z dobrymi przyjaciółmi. Niektórzy uważają, że alkohol pomoże im się zrelaksować i pozwoli lepiej współdziałać z innymi. Myślę, że może to być prawda, do pewnego momentu. Jeśli pijemy za dużo alkoholu, to tylko osłabia układ nerwowy, a to oznacza, że nie osiągniemy najlepszych wyników. Nadużywanie alkoholu wpłynie również na nasz osąd i możemy skończyć z wyrażeniem zgody na coś, na co zwykle byśmy się nie zgodzili. Niektórzy uważają, że "aby być prawdziwym mężczyzną, trzeba dużo pić", ale jest to błąd. Potrzeba więcej odwagi, aby powiedzieć, że masz dość, niż po prostu dalej pić. Ważne jest, abyśmy przejęli kontrolę nad spożyciem alkoholu i nie pozwolili mu przejąć nad nami kontroli.



Spotykanie ludzi (1) (XXIV)

Flirtowanie - jak do diabła to robisz?

Flirtowanie lub przypadkowe sugerowanie innej osobie, że Cię interesuje i chcesz ją lepiej poznać, może być ryzykownym biznesem. Czasami wydaje się to łatwiejsze na spotkaniach towarzyskich, gdzie ludzie mogą być bardziej zrelaksowani i jest na to miejsce i czas. Możemy jednak dać komuś sygnał, który jest odczytywany jako seksualne "danie się" i może to nie być to, o co nam chodzi. Najlepiej jest być naprawdę jasnym co do tego, czego chcemy i starać się ocenić, czego chce również druga osoba. Myślę, że to może być bardzo trudne! Niektórych interesuje tylko zabawa, flirtowanie. Sama gra jest grą, którą wielu wydaje się przyjemną. Tease nie ma zakończyć się żadnym aktem seksualnym ani romantycznym, ale jest po prostu zabawą samą w sobie. Wypracowanie tego wszystkiego to delikatna procedura, której wielu nie opanuje z żadną wielką perfekcją. Można to praktykować i nie brać tego zbyt poważnie. Wydaje się, że typowe osoby często to praktykują. W bezpiecznych miejscach, takich jak "dobra rodzina" (nie wszystkie rodziny to bezpieczne miejsca), małe dziewczynki flirtują ze swoimi tatusiami, a nawet rodzeństwo dokucza sobie nawzajem. Jest to powszechna forma "udawania zabawy" jako sposób na próbę autentyczności. Popełnianie błędów w bezpiecznym miejscu jest w porządku, robienie ich w mniej bezpiecznym miejscu może jednak prowadzić do druzgocących konsekwencji. Zazwyczaj flirt składa się z uśmiechów i gestów, które pozwalają innej osobie poznać, że jesteś nią romantycznie zainteresowany. Bycie nieśmiałym, nieśmiałym i granie "trudne do zdobycia" są częścią procesu flirtu. Inni jednak stosują inną taktykę i mogą być dość odważni, próbując przedstawić swoje romantyczne zainteresowanie drugą osobą. Zachowanie ptaków w okresie wiosennym wydaje mi się bardzo zabawne i przyjemne do oglądania. Na przykład, samiec gołębia gruchnie, puszy pióra i zacznie tańczyć wokół samicy, mając nadzieję, że przyciągnie ją swoimi cechami. Samiec rudzik będzie śpiewać i nadymać swoją wspaniałą karmazynową pierś, starając się przyciągnąć samicę rudzik. Wszystko naprawdę interesujące dla świata ptaków; Jednak w świecie ludzi często to kobieta zdobi swoją osobę kolorowymi i kuszącymi atrybutami w nadziei, że przyciągnie partnera. Jednym z najlepszych sposobów obserwowania "zalotnych" zachowań wśród ludzi w celu nauczenia się, jak to robić, jest oglądanie programów telewizyjnych, które demonstrują takie zachowania. Dość często historia miłosna między ludźmi będzie zawierała akcenty tego zachowania i możesz ją obejrzeć z zainteresowaniem. Jedną z zasad zalotnego zachowania jest jednak zauważanie, czy jest to odwzajemnione, czy nie, abyś mógł zdecydować, co, jeśli w ogóle, musisz z tym zrobić.



Pociąg(3) (XXIII)

Czy pociąg jest wzajemny?

Tak jak nie polubisz wszystkich, będą chwile, kiedy ktoś Cię nie polubi. To naprawdę niefortunne, jeśli naprawdę pociąga nas inna osoba, ale ona nam się nie podoba. Wiem, że to niewygodne, ale możemy z tym żyć. Trzeba tylko zaakceptować, że czasami tak jest. Lubienie i chęć odnoszenia się do innej osoby jest czymś normalnym i jest powszechnym pragnieniem większości z nas. Chociaż uczucie przyciągania do innej osoby może być niewygodne, a ten dyskomfort jest zwykle intensywny i dominuje nad naszymi uczuciami, ważne jest, aby nie działać w pośpiechu. Potrzebujemy "czasu", aby zrozumieć, co się z nami dzieje. Dlatego ważną kwestią jest poświęcenie sobie tego czasu. W miejscu pracy, edukacji lub spotkań towarzyskich możemy spotkać kogoś, kto nas interesuje. Nasze zainteresowanie mogło powstać na początku, ponieważ uśmiechali się i okazali życzliwość. A może dlatego, że podczas rozmowy czuliśmy się z tą osobą komfortowo i "u siebie". Tam, gdzie jest zainteresowanie i wydaje się, że jest wzajemne, jest szansa na rozwinięcie się przyjaznej relacji. Bycie przyjacielem i budowanie przyjaźni z czasem może być wstępem do pragnienia głębszej relacji z inną osobą. Jedynym sposobem zbadania, czy to zainteresowanie jest wzajemne, jest zapytanie drugiej osoby, czy czuje to samo. Należy zadać im pytanie w odpowiednim czasie (nie wtedy, gdy są zajęci lub w towarzystwie innych), czy chcieliby wyjść, do kina, a może na obiad. Jeśli jest nam łatwiej, możemy napisać list do zainteresowanej osoby, w którym wyrażamy zainteresowanie, a następnie musimy poczekać na odpowiedź. Jeśli nie odpiszą, prawdopodobnie oznacza to, że nie są zainteresowani kontaktami z nami. W tym momencie najlepszą rzeczą dla nas jest uszanowanie ich decyzji, nawet jeśli możemy się z nią nie zgadzać, i skierowanie naszej uwagi gdzie indziej. Czasami osoby są bardzo przyjaznymi ludźmi i lubią nasze towarzystwo, ale nie są zainteresowane rozwijaniem głębszych lub romantycznych relacji. Być może mają już taki związek w swoim życiu, a może lubią nas jako przyjaciół, ale nie interesują się nami romantycznie. Jest w porządku, jeśli osoba, która nas interesuje, nie jest nami zainteresowana i może powiedzieć "nie" na nasze zaproszenie na randkę. Jeśli jednak powiedzą "tak", co powinniśmy zrobić dalej?

Jeśli jesteśmy w związku, co robimy, jeśli czujemy pociąg do kogoś innego?

Nawet jeśli możemy rozwijać relację opartą na wzajemnym przyciąganiu, nie oznacza to, że nasze uczucia będą inspirowane tylko przez tę jedną osobę. To dobra wiadomość, ponieważ oznacza, że jeśli nasz obecny związek się nie udaje, istnieją możliwości nawiązania innych relacji. Jednak czasami, gdy czujemy się naprawdę dobrze i komfortowo w związku z naszym związkiem, nadal możemy czuć pociąg do kogoś innego. Reguła tutaj jest taka, że można czuć pociąg do innej osoby, nawet jeśli jesteś już w związku, ale chociaż czujesz pociąg pociągający, najlepiej jest nie działać w oparciu o tę atrakcję. Oznacza to, że uczucia są w porządku i nie możemy ich powstrzymać; ale jeśli chcemy utrzymać naszą obecną relację, to właśnie tam nasza uwaga i energia muszą być skupione, a nie zajmowane przez inną osobę. Czasami oznacza to wybranie ignorowania uczucia i zamiast tego okazywanie miłości swojemu partnerowi. Miłość nie zawsze jest "uczuciem"; czasami jest to wybór, gdy uczucia w ogóle nie mają znaczenia w scenariuszu. Myślę, że uczucia to słabe rzeczy, które zmieniają się jak wiatr. Lojalność, zaangażowanie i troska o drugiego okazują prawdziwą "miłość" i są podstawą relacji.



Pociąg(2) (XXII)

Lubić kogoś, kto nas nie lubi

Tak jak nie polubisz wszystkich, będą chwile, kiedy ktoś Cię nie polubi. To naprawdę niefortunne, jeśli naprawdę pociąga nas inna osoba, ale ona nam się nie podoba. Wiem, że to niewygodne, ale możemy z tym żyć. Trzeba tylko zaakceptować, że czasami tak jest.

Jak rozumieć sygnały, jakie dają mi ludzie?

Na przykład, jeśli ktoś się do mnie uśmiecha, czy to oznacza, że chce ze mną seksu? Ludzie często się do siebie uśmiechają i zwykle jest to tylko forma powitania, którą należy zinterpretować jako "cześć". W niektórych środowiskach może to oznaczać więcej niż to, więc jedyną drogą do poznania jest uśmiech i nic więcej. Jeśli uśmiech nie był zwykłym "cześć", obowiązek wyraźnego wyrażenia tego spoczywa na drugiej osobie, a nie na tobie. Dobrą praktyczną zasadą jest odpowiadanie tym samym pozdrowieniem, jakie otrzymałeś.



Pociąg(1) (XXI)

Co to znaczy odczuwać pociąg?

Skąd mam wiedzieć, czy ktoś mi się podoba, czy jest odpowiedni, czy jest on wzajemny i co z tym zrobić? Jak dać komuś znać, że chciałbym się z nim umówić? Przyciąganie między ludźmi (zainteresowanie nimi romantycznie lub seksualnie) jest powszechnym uczuciem i dla niektórych osób jest częstym zjawiskiem. Fizyczne "pociąganie" do innej osoby może powodować dyskomfort. Możesz poczuć bicie serca w klatce piersiowej i dziwny dyskomfort w "brzuchu". Na myśl o spotkaniu "tej osoby" może pojawić się lęk, a nawet panika. Są to normalne uczucia i większość ludzi radzi sobie z tym doświadczeniem. Ale dla niektórych z nas te uczucia mogą rządzić naszym życiem i całkowicie zdominować nasz czas. Uczucie "paniki" może być tak silne, że nas unieruchamia. Strach, który odczuwamy ze wszystkimi związanymi z nim reakcjami fizycznymi, może powodować ogromny dyskomfort, a nawet powodować choroby. Myślę, że jednym z powodów, dla których czujemy to tak silnie, jest to, że jesteśmy monotropiczni i cała nasza uwaga kieruje się na to jedno miejsce, na przykład "pociąg do tej osoby i strach przed tym, co to może znaczyć". trudno być otwartym na "rozsądek" lub różne rozsądne sposoby myślenia, które mogą nam pomóc radzić sobie z naszym myśleniem, na przykład "moje uczucia są tak silne, że są moją rzeczywistością, nie ma nic innego". Nasze myślenie monotropiczne umożliwia nam dostęp tylko do części obrazu, chociaż musimy uzyskać szerszy obraz tego, co się dzieje, abyśmy mogli uzyskać dokładniejszą perspektywę. Tak więc, pierwszą rzeczą jest zrozumienie, czym jest atrakcja, potem co to może oznaczać dla nas, a potem co, jeśli cokolwiek, możemy z tym zrobić. Zrozumienie, że nie trzeba zawsze działać na podstawie tego uczucia, jest pomocne. Oznacza to, że można to odczuwać, podobnie jak inne uczucia, które mogą być niewygodne, ale mogą nie wymagać działania. Zwykle najpierw trzeba sprawdzić kilka rzeczy. Czy ta osoba będzie dostępna, a jeśli tak, to czy prawdopodobnie będzie mną zainteresowana, czy też będzie "odpowiednia" dla mnie? Gdy odpowiemy na te pytania (np. Sprawdzimy, czy atrakcja jest wzajemna, pytając, czy chcą z nami wyjść) i czujemy się pewni, że druga osoba jest dostępna i zainteresowana nawiązaniem z nami relacji, możemy kontynuować atrakcję i zacząć rozwijać przyjaźń. Dość często proces poznania kogoś ma wpływ na "przytłumienie" nieprzyjemnych uczuć towarzyszących atrakcyjności i chociaż podniecenie może trwać, panika znika.



Do tanga trzeba dwojga (7) (XX)

Radzenie sobie z odrzuceniem i rozczarowaniem

Odrzucenie i rozczarowanie to bolesne emocje i naprawdę powodują mnóstwo dyskomfortu. Jeśli osoba, która nas odrzuciła lub rozczarowała, wciąż jest wokół nas (kolega z pracy, członek rodziny) i musimy często się z nią spotykać, możemy potrzebować wsparcia, aby przezwyciężyć ból. Wsparcie przychodzi w postaci innych ludzi, owszem, ale także w postaci naszego własnego myślenia. Na przykład: "A co z tego, że ta osoba nie chce się już ze mną wiązać. Nadal jestem OK. Mogą nie odnosić się do mnie, jeśli chcą. Mogę nie odnosić się do nich. Będę uprzejmy, ale wykorzystam swoją energię, aby skupić się na innych rzeczach, które mnie interesują. Mam teraz więcej czasu na zbadanie innych moich opcji. "Potrzeba czasu, aby dojść do siebie po zerwanym związku i może się okazać, że potrzebujesz czasu. Może potrzebujesz wakacji? Może potrzebujesz spędzić trochę czasu z innymi, z którymi możesz się podzielić i zrelaksować?

Zablokuj kadrowanie

"Freeze framing" to termin, który przychodzi na myśl, kiedy "tkwimy" w emocjach lub przekonaniach, które dominują w naszym myśleniu do tego stopnia, że doznanie jest jedynym punktem odniesienia i zatrzymało nas w czasie. Znałem to dobre samopoczucie i czasami rządziło ono moim życiem. Jest to niewygodne nie tylko dla tych z nas, którzy tego doświadczają, ale także dla wielu innych wokół nas. Możemy "mieć urazę" do kogoś lub "nosić chip na ramieniu". To może być tak silne, że dominuje nie tylko w naszym myśleniu, ale także w naszych rozmowach i działaniach. Kilka lat temu zdałem sobie sprawę, że mój gniew na pewną osobę tak naprawdę mnie rani. Moje poczucie niesprawiedliwości mogło być całą historią lub nie, ale teraz osoba zainteresowana nawet nie wiedziała, co się ze mną dzieje, a nawet gdyby to robiła, nie obchodziło jej to! Więc moje spiski i plany ich ukarania; mój gniew i ból; myśli, które mnie torturowały, a które doprowadziły do wpływu na innych; wszystko poszło na marne! Ich jedynym celem było utrzymanie mojego bólu przy życiu. Zrozumiałem, że podtrzymując złość, dałem "tej osobie" moc, by nadal mnie krzywdziła. Uświadomienie sobie tego zapoczątkowało proces uwalniania się od bólu i proces uzdrawiania został włączony. Zamrożone kadrowanie nie dotyczy jednak tylko reakcji emocjonalnych, takich jak gniew, ale dotyczy również innych stanów emocjonalnych. Na przykład, czasami można poczuć się całkowicie "zastygłym" w stanie paniki, lęku lub strachu. Te emocje mogą być związane z obecnością innej osoby lub nawet z samym wymienieniem jej imienia. Nie jestem pewien, dlaczego tak się dzieje, po prostu wiem, że tak się dzieje. Być może istnieje poczucie, że gdy na scenie pojawi się jakaś osoba, nie będziemy mieli kontroli nad naszymi emocjami, jakie mieliśmy przed jej przybyciem. Być może ta osoba wzbudza w nas pociąg. Możliwe, że wzbudzają jakieś oczekiwania lub lęk, których nie byliśmy w stanie przetworzyć i dlatego nie wiemy, co robić ani jak interpretować nasze odpowiedzi. Ten stan jest dla nas naprawdę niewygodny i może nawet spowodować, że zareagujemy tak, jakby nasze życie było zagrożone. Zastanawiam się, czy to ten rodzaj emocji może wywołać samookaleczenie lub rzeczywistą krzywdę innych. Nie jestem pewien, jaka jest odpowiedź na zamrożenie kadrowania, zwłaszcza gdy jest wywoływane przez przyciąganie, ale mam nadzieję, że po zidentyfikowaniu tego, co może się wydarzyć, będziemy mogli zbadać kilka możliwości, które pomogą nam przepracować te okropnie trudne reakcje na osiągnięcie miejsce, w którym odzyskamy kontrolę i możemy odpowiednio zareagować

Opowiadanie komuś o naszej diagnozie

Kiedy nadszedł właściwy moment, aby ujawnić innej osobie, że znajdujemy się w spektrum autyzmu? Chociaż trudno jest określić dokładny czas, w którym to nastąpi, istnieją pewne zasady i znaki, którymi możemy się kierować. Pierwsze pytanie, jakie należy sobie zadać, brzmi: "Jak układa się ta relacja?". Na przykład, czy oboje spędziliśmy razem trochę czasu, odkrywając nasze zainteresowania, upodobania i antypatie, osobowości oraz to, na co mamy nadzieję w przyszłości? Chcesz dalej rozwijać nasz związek? Jeśli odpowiedź brzmi "tak", to czy jesteśmy gotowi podzielić się naszymi doświadczeniami, naszymi rodzinami i stylami uczenia się? Jeśli odpowiedź na to pytanie brzmi "tak", to może być dobry moment, aby porozmawiać o naszej diagnozie. Ważne jest, aby pamiętać, że bycie osobą z ASD (osobą ze spektrum autyzmu) oznacza, że mamy inny styl uczenia się niż osoby. Jeśli osoba, z którą budujesz relację, jest osobą, musi rozumieć Twój styl uczenia się, ale Ty także musisz zrozumieć jej styl uczenia się. Jeśli osoba, z którą się łączysz, jest również osobą z ASD, to nawet jeśli twoje style uczenia się mogą być zasadniczo podobne, będziesz różnymi ludźmi z różnymi doświadczeniami, innym pochodzeniem rodzinnym, różnymi osobowościami i różnymi oczekiwaniami. Te "różnice" będą miały wpływ na Twój związek i będą musiały zostać zbadane. Nie trzeba będzie badać ich wszystkich naraz, ale potrzeba ich poznania jest ważna. Później możesz przeczytać o moich doświadczeniach, które "ujawniłem" innym o moim ASD i mojej orientacji seksualnej. Byłem dość naiwny co do tego, jak zareagują inni i być może mogłem zrobić to inaczej. W rzeczywistości nie ma absolutnie "właściwego" sposobu na ujawnienie, kim jesteśmy, który zagwarantuje pozytywną reakcję innych ludzi. Nawet jeśli zrobimy wszystko, co uważamy, że powinniśmy, nie możemy odpowiadać za reakcję drugiej osoby. Nie oznacza to zatem, że nie powinniśmy im mówić; oznacza to po prostu, że musimy być przygotowani na szereg odpowiedzi, z których niektóre mogą nie być mile widziane.



Do tanga trzeba dwojga (6) (XIX)

Jak postępować z ludźmi, którzy uważają, że nie powinienem być w związku?

Cokolwiek robimy, zawsze ktoś zgłosi sprzeciw. "Jeśli nigdy przenigdy nie pojedziemy, nigdy się nie dowiemy" to australijskie powiedzenie. Jeśli zależy nam na związaniu się z kimś i czujemy się przy tym bezpiecznie i wygodnie, to może powinniśmy stąpać delikatnie, iść powoli, nie angażować się w nic, ale spróbować! Nie zawsze potrzebujemy zgody innych. Znam wiele par, które są razem od lat, ale których rodzice uważają, że partner ich syna lub córki nie jest dla nich wystarczająco dobry. Jeśli jednak nasza rodzina jest zgodna, że musimy poczekać chwilę dłużej, być może do czasu, gdy będziemy starsi, bardziej dojrzali lub do czasu, gdy będziemy bardziej wyrozumiali, być może będziemy musieli posłuchać ich rad. Moglibyśmy zapytać ich, skąd będziemy wiedzieć, kiedy nadejdzie właściwy czas na nawiązanie relacji. Jakich znaków będą szukać? Mogą nawet utworzyć dla nas informacje w postaci wykresu, abyśmy mogli zobaczyć, jak rozwijamy się w kierunku naszego celu, jakim jest gotowość na relacje.

Czy istnieje zestaw zasad bycia przyjacielem?

Jedyną zasadą, którą staram się przestrzegać, jest starożytne powiedzenie: "Rób innym tak, jak chcesz, aby ci czynili". Można dążyć do utrzymania otwartych linii komunikacyjnych, będąc dostępnymi do omówienia różnych spraw; bądź gotowy na słuchanie słów innych i bądź przygotowany na zmianę swojego poglądu. Kiedyś oglądałem film, w którym jedna postać stwierdziła: "Z miejsca, w którym siedzę, jesteś daleko nad głową". Druga postać odpowiedziała: "Cóż, w takim razie musisz zmienić miejsce". To był uczciwy komentarz, a ja zamierzam spożytkować.

Czy są jakieś wzory do naśladowania, które mógłbym skopiować?

W idealnym świecie nasi rodzice powinni być naszymi wzorami do naśladowania. Trudność polega na tym, że są ludźmi, omylnymi i mają własne problemy. Kopiowanie tego, co widzimy w telewizji, też nie jest dobrym pomysłem. Niektóre "mydła" przedstawiają "miłosne związki", ale abyśmy wszyscy je obserwowali, wprowadzają dylematy i katastrofy, które w rzeczywistości nie są tak powszechne. Najlepiej jest mądrze czytać, często rozmawiać i z zainteresowaniem obserwować relacje wokół nas. Następnie zastanów się, co to może oznaczać dla nas w naszych związkach.



Do tanga trzeba dwojga (5) (XVIII)

Randki

Większość pierwszych randek jest pełna wyczekiwania i poczucia, każdy chce "zrobić to dobrze". Wybór odpowiedniego ubioru (czystego, wygodnego i dopasowanego do okazji) to pierwsza część tego. Poświęcenie czasu na słuchanie drugiej osoby i nie bombardowanie jej pytaniami lub wypowiedziami na temat rzeczy, które nas interesują, to kolejny element. Potrzeba czasu i praktyki, aby nauczyć się, jak relaksować się wokół drugiej osoby i jak sprawić, by druga osoba czuła się przy nas swobodnie. Więc idź powoli i pozwól, aby przyjaźń się rozwijała. Jeśli po jakimś czasie wzajemnego poznania się Ty lub druga osoba zdecydujecie, że nie będziecie dalej rozwijać romantycznego związku, jest to w porządku i można tak powiedzieć. Proces poznawania kogoś może ujawnić rzeczy o osobie, z którymi czujesz się nieswojo, lub może pomóc ci zdać sobie sprawę, że nie pasujesz do pary. Może się to zdarzyć również w przypadku drugiej osoby i może zdecydować, że nie będzie z tobą kontynuować. To normalna, zdrowa i zwykła ścieżka odkrywania partnera, z którym najlepiej pasujesz.

Czy muszę mieć chłopaka lub dziewczynę, żeby być normalnym?

Nie, ty nie. Wiele osób nie ma chłopaka ani dziewczyny i są bardzo szczęśliwymi i zdrowymi ludźmi.

A jeśli jestem zdesperowany i muszę teraz mieć chłopca lub dziewczynę?

Uczucie desperacji może całkowicie zdominować nasze myślenie, ale nadal nie musimy pozwalać im rządzić naszym życiem. Nauka opóźniania gratyfikacji może być przydatnym narzędziem. Chociaż możesz czuć, że TERAZ potrzebujesz chłopaka lub dziewczyny, w rzeczywistości tak nie jest. Możesz chcieć go mieć, możesz chcieć go mieć, ale teraz różni się to od POTRZEBOWANIA. Możesz poświęcić trochę czasu na znalezienie odpowiedniego przyjaciela i zbadanie, dokąd cię prowadzi. Możesz też spędzać czas na innych zajęciach. Im bardziej karmisz pragnienie, tym więcej paliwa mu dajesz, tym bardziej płonie ogień. Ale jeśli zabierzesz paliwo z tego ognia, w końcu zgaśnie. Po co pozwalać się kontrolować temu uczuciu? Poświęć trochę czasu, aby dowiedzieć się, jak odzyskać kontrolę, której potrzebuje Twoje życie, i zobaczyć, dokąd zaprowadzi Cię ta podróż.



Do tanga trzeba dwojga (4) (XVII)

Skąd wiemy, czy jesteśmy gotowi do budowania relacji?

Możemy nie wiedzieć, czy jesteśmy gotowi do budowania relacji, ale możemy wiedzieć, czy czujemy się zainteresowani nawiązywaniem relacji z kimś innym lub przyjaźnieniem się z kimś. Większość relacji zaczyna się od wzajemnego zainteresowania i jest to dobra podstawa do budowania zdrowej przyjaźni. Kiedy poznajemy kogoś i pozwalamy mu poznać siebie, może rozwinąć się bardziej romantyczny związek. Wszystko to wymaga czasu. To dobra rzecz, ponieważ oznacza, że nie musimy spieszyć się z niczym, czego nie jesteśmy pewni



Do tanga trzeba dwojga (3) (XVI)

Za co jestem odpowiedzialny?

Każdy z nas może nauczyć się rozpoznawać, za co jest odpowiedzialny, a za co nie, a gdy nie mam pewności, mogę zadać sobie zestaw pytań. Na przykład: czy ta osoba jest dorosła? Jeśli tak, to są odpowiedzialni za swoje decyzje, ja nie odpowiadam za ich wybory. Jestem jednak odpowiedzialny za swoje wybory. Czy zdecydowałem się to zrobić, pomyśleć lub poczuć? Czy wynik jest wynikiem mojego działania? Czy wiedziałem, co się stanie, jeśli to zrobię? Jeśli nie wiedziałem, to jestem odpowiedzialny za wynik? Mogę nie być. Jest wiele pytań, które muszę sobie zadać, a czasami muszę też porozmawiać z innymi. W idealnym świecie, gdy dorośniemy, jesteśmy odpowiedzialni za własne decyzje. Trudność może polegać na tym, że nawet jeśli jesteśmy dorośli fizycznie, możemy nie być wystarczająco dojrzali emocjonalnie, aby wiedzieć, czy dana osoba jest dla nas "odpowiednia", czy nie, i możemy nie rozpoznać, czy ktoś wykorzystuje nas lub wykorzystuje nas dla własnych potrzeb , zamiast brać pod uwagę również nasze potrzeby. Jeśli mamy dobrego przyjaciela lub członka rodziny, któremu ufamy, powinniśmy móc kierować się ich radami, ponieważ leży im na sercu nasz dobro. Aby to sprawdzić, warto o tym porozmawiać, poprosić o opinię, a także poprosić o wsparcie w podejmowaniu decyzji.



Do tanga trzeba dwojga (2) (XV)

Czy potrzebuję innych ludzi?

Myślę, że jako istoty ludzkie jesteśmy stworzeni do współzależnego życia. Niektórzy z nas będą potrzebować więcej ludzi w swoim życiu, a niektórzy z nas będą potrzebować mniej. Jako młodsza osoba nie wiedziałem, jak nawiązywać przyjaźnie ani odpowiednio odnosić się do innych ludzi. Albo tworzyłem nadmierne przywiązania, albo nie tworzyłem ich wcale. Bycie monotropowym oznacza, że jestem kimś w rodzaju "wszystko albo nic". W przeszłości wpędziło mnie to w wiele kłopotów. Nie byłem w stanie oddzielić "siebie" od "innych". Nie mogłem zidentyfikować elementów zdrowego związku, czy to oznaczało to, co powinno pochodzić ode mnie, czy od innych. Nie rozumiałem problemów związanych z przestrzenią osobistą, osobistymi potrzebami, osobowością lub osobistą wartością. Życie codzienne było tak trudne do wynegocjowania, że przeżywałem je innym. Oznacza to, że moje decyzje nie były oparte na moim własnym zrozumieniu, ale na tym, co powiedzieli mi inni. Oznaczało to, że nie mogłem zaufać własnym instynktom, pragnieniom, pomysłom lub myślom. Ciągle potrzebowałem dostępu do emocji, działań i myśli za pośrednictwem kogoś innego. Jest to bardzo męczące dla wszystkich zainteresowanych, a jednak zajęło mi lata zrozumienie, co się dzieje i jak w większości przypadków tego uniknąć. Zdecydowanie wciąż mam chwile, kiedy się z tym zmagam.

Do tanga trzeba dwojga (1) (XIV)

Po co są związki?

Niektórzy powiedzieliby, że idea związku pochodzi z wczesnych wersetów biblijnych, kiedy Bóg zasugerował, że nie jest dobrze być "samemu". Koncepcja, że dwoje jest lepsza niż jedna, w pewnych sytuacjach polegała na tym, że jeśli jeden został zraniony, upadł lub był słaby, to drugi mógł pomóc. Dzielenie się ciężarem i wspólne ciągnięcie może sprawić, że wymagania życiowe będą mniej zniechęcające i trudniejsze. Zapewnia również inną osobę, z którą możesz dzielić się swoimi radościami. Oczywiście mogą istnieć dobre relacje, złe relacje i takie, które są obojętne. Niektóre relacje pojawiają się, ponieważ ludzie mają wspólny cel. Inne opierają się na potrzebach finansowych, pociągu seksualnym lub romantycznym, potrzebie bezpieczeństwa, "wydawało się to dobrym pomysłem w tamtym czasie" lub na wszystkich powyższych. Bez względu na podstawę naszych relacji, aby były pozytywne i przyjemne, będą musiały do pewnego stopnia być wzajemne. Relacje między rodzicami a ich dziećmi są zwykle mocno obciążone, ponieważ rodzice przejmują przewodnictwo, podejmują najważniejsze decyzje, zapewniają bezpieczeństwo i opiekę nad potomstwem. To raczej miłe, gdy dzieci uznają opiekę rodzicielską, miłość i poświęcenie i potrafią okazać wdzięczność. Jednak odpowiedzialność za rodzicielstwo pozostaje w gestii rodzica, dopóki dziecko nie dorośnie i nie rozwinie umiejętności samoopieki. Podobnie jak wielu innych byłem zaangażowany w wiele związków. Niektóre z tych relacji były bardzo konstruktywne i nadal wywierają bardzo pozytywny wpływ na moje codzienne życie. Jednak były pewne relacje, które nie były pozytywne. Zostawili mnie zranioną, pokonaną i pokrytą bliznami. Może to tylko wtedy, gdy przesiewamy gruz, bałagan i bałagan różnych relacji, które ostatecznie zrozumiemy. Ważne jest, aby odróżniać relacje, które powodują jedynie szkody, od ogólnych wzlotów i upadków, przez które mogą przejść zdrowe relacje. Ponieważ, jako istoty ludzkie, wszyscy jesteśmy błędni, będziemy doświadczać trudnych chwil w naszych dobrych relacjach - nieporozumień, różnych idei i opinii, nieporozumień, nieporozumień i fałszywych wyobrażeń. osobę i uporządkuj ją, zanim przerodzi się w coś brzydkiego. Jednak nawet tutaj ważne jest, aby stąpać ostrożnie. Jak należy "dzielić się" uczuciami? Jak rozpoznać, co czuję? Jak rozstrzygnąć, co mam powiedzieć, zrobić lub pomyśleć? Kiedy jest na to właściwy czas? Należy jednak pamiętać, że nawet jeśli wymyślimy jakieś ogólne zasady, które zadziałały dla niektórych z nas, mogą nie działać dla wszystkich. Najlepszą rzeczą jest uważne badanie i porównywanie swoich życiowych spotkań z własnym doświadczeniem, a nie z doświadczeniem innych. Niektóre rzeczy będą dla Ciebie wygodne i będą Ci dobrze pasować, inne nie. Jedną z zasad, do których dążę, jest "W razie wątpliwości, pomiń to". Dość często nasi rodzice i rodzeństwo mogą być pomocni, jeśli chodzi o rozmowę o tym, co oznacza związek. Nasi przyjaciele też będą mieli pomysły, wtedy są książki, które możemy przeczytać, jak ta.

Odkrywanie relacji (XIII)

Tutaj mamy pytania, na które mam nadzieję odpowiedzieć:

•  Skąd mam wiedzieć, czy ktoś mi się podoba; jeśli atrakcja jest odpowiednia; jeśli przyciąganie jest wzajemne; i co z tym zrobić?
•  Seks i związki brzmią jak dobre rzeczy, ale do czego one służą?
•  Czy posiadanie związku jest warte wszystkich kłopotów, jakie może spowodować?
•  Czy dorośli z ASD powinni być odpowiedzialni za własne życie miłosne?
•  Czy rodzice, przyjaciele lub opiekunowie powinni mieć jakiekolwiek prawa do podejmowania decyzji w imieniu osoby z ASD?
•  Czy istnieje wiek przyzwolenia dla nas jako osób z ASD?
•  Jakie czynniki należałoby wziąć pod uwagę, aby wykazać, że posiadamy wiedzę na temat dobra, zła, stosowności itp.?
•  Jakie są zagrożenia związane z relacjami i jak je rozpoznajesz? Skąd mam wiedzieć, czy ktoś mnie wykorzystuje?
•  Czy mamy prawo nie być w związku? Jak radzimy sobie z presją przyjaciół i rodziny? Czy nasze prawa są dla nas jasne?

Jak możemy się dowiedzieć o wszystkich powyższych rzeczach, ćwiczyć je lub im zapobiegać? Mam nadzieję, że możemy podzielić się naszymi obawami z dobrym przyjacielem lub osobą wspierającą, której możemy zaufać. Związek może oznaczać różne rzeczy dla różnych ludzi. Niektóre relacje są łatwe, a inne trudne. Wiele relacji istnieje z konieczności, a nie z wyboru (np. relacje rodzinne, relacje w pracy). Ale niezależnie od tego, jak na to patrzymy, relacje dotyczą wygody, więzi, korelacji, zaangażowania i społeczności. Nasz główny temat - relacje międzyludzkie, ze szczególnym uwzględnieniem związków romantycznych i partnerstwa - nie jest inny.

Podejścia do edukacji seksualnej (4) (XII)

Kilka powiązanych kwestii

Miłość do osób tej samej płci

Co to jest miłość do osób tej samej płci i dlaczego włosy na karku jeżą się i u niektórych wywołuje uczucie strachu? Ktoś mógłby skomentować: "Cóż, to jest nienaturalne, bezbożne i perwersyjne". Pamiętam, jak powiedziano mi: "Ale nawet Biblia mówi, że niewłaściwe jest pozostawienie tego, co naturalne dla tego, co jest nienaturalne". To jednak wymaga odpowiedzi: "To, co jest" naturalne "dla ciebie, może nie być" naturalne "dla innych i vice versa: "Dlaczego społeczeństwo decyduje się wierzyć, że wszyscy są tacy sami? Niektóre osoby nie są heteroseksualne. Jeśli niektóre osoby nie są z natury heteroseksualne, to wynika z tego, że nie sprzeciwiają się "naturze", a raczej bycie homoseksualistą lub nawet biseksualistą jest dla nich naturalne. Warto zauważyć, że w świecie zwierząt często dochodzi do interakcji seksualnych osób tej samej płci. Czy to możliwe, że są mniej zahamowani niż my? Więc co to może oznaczać dla związków, jeśli kogoś pociągają tylko osoby tej samej płci? Co może oznaczać uczucie miłości do osób tej samej płci i autyzm? Będzie to oznaczać różne rzeczy dla różnych osób, ale jest to ważna orientacja i wymaga pozytywnego rozważenia.

Nadmierne przywiązanie

Czasami, gdy czyta się o ASD, w literaturze stwierdza się, że osoby z ASD nie są dobre w tworzeniu przywiązań do ludzi. Należy tu zaznaczyć, że dzieci z ASD przywiązują się do rodziców, podobnie jak dzieci neurotypowe, nie ma żadnej różnicy. Istnieje również pogląd, że osoby z ASD częściej przywiązują się do "przedmiotów" niż do innych ludzi. Wydaje się to być prawdą dla niektórych. Jednak jedną z rzeczy, które sprawiały mi największy dyskomfort i trudności w moich poprzednich związkach, było moje "nadmierne przywiązanie" do osób tej samej płci. Przywiązanie jest normalne i zdrowe, gdy jest zrównoważone (nie obsesyjne), odwzajemnione i satysfakcjonujące.

Odgrywanie ról

Myślę, że jeśli chodzi o nawiązywanie relacji z kimkolwiek na dowolnym poziomie, po przeczytaniu książek, obejrzeniu filmów i nawiązaniu rozmowy, odpowiednie odgrywanie ról może być przydatne. Odgrywanie ról jest jak wkładanie ostatnich cegieł do ściany - górnej warstwy, która kończy budowę. Aby zarejestrować ten poziom zrozumienia, potrzebna jest znaczna ilość odgrywania ról. Podobnie jak w wielu dziedzinach, my, osoby z ASD, mamy trudności z nauką, gdy otrzymujemy jedynie instrukcje słowne, potrzebujemy o wiele bardziej konkretnych informacji. Odgrywanie ról tworzy bardziej konkretne otoczenie i usprawnia naszą naukę. Dlatego odgrywanie ról, jak poznać innych ludzi, jak z nimi rozmawiać, jak radzić sobie z pojawiającymi się problemami, jest ważną częścią uczenia się o związkach. Odgrywanie ról pomaga uczynić niektóre z bardziej niejasnych pojęć łatwiejszymi do zrozumienia i użycia. Tak więc odgrywanie ról jest kolejnym narzędziem, które - stosowane mądrze i nie niewłaściwie - może pomóc nam uzyskać dostęp do szerszego zrozumienia i wprowadzić je w życie.

Zauważanie innych

Dobrze pamiętam 40. urodziny przyjaciela. Na przyjęciu urodzinowym mojego przyjaciela były 23 osoby. Zwykle nie organizuję imprez. Jeśli udaję się na takie wydarzenie, zwykle wręczam osobie urodzinowej prezent urodzinowy, przywitam się z innymi osobami, które wcześniej przybyły, jak ja, a następnie wychodzę. Na tej imprezie starałem się zostać trochę dłużej. Przeważnie mi się to udawało, ponieważ przyjąłem rolę szefowej kelnerki i zmywarki do naczyń. Ukrywanie się w kuchni, kiedy nie zbierałem talerzy i szklanek, zapewniło mi osobistą przestrzeń, aby uciec od hałasu i potrzeb społecznych. Przekonałem się, że przyjmując tę rolę, mogę zostać dłużej na takich imprezach. Dzięki temu można było usłyszeć różne urywki rozmów i zobaczyć, co większość ludzi robi na spotkaniach grupowych. Wiele interakcji społecznych nie miało dla mnie sensu, ale zaintrygowało mnie zachowanie niektórych osób w stosunku do innych określonych osób. Później zrozumiałem, że zachowanie, którego byłem świadkiem, nazywane było "flirtowaniem". Kiedy byłem dzieckiem, raz po raz nie udało mi się nawiązać żadnej długotrwałej przyjaźni. Nie chciałem mieć wielu przyjaciół, ale byłoby miło mieć tylko jednego. Jaki jest sekretny składnik "dobrej" przyjaźni? Teraz, jako starsza osoba dorosła, myślę, że znam odpowiedź.

Podejścia do edukacji seksualnej (4) (XI)

HIGIENA OSOBISTA

Higiena osobista nie tylko wpływa na nas, ale także na innych. To coś, co zapewnia komfort osobisty i komfort innych wokół nas. Zrozumienie w tym zakresie będzie obejmować prawidłowe czyszczenie się po skorzystaniu z toalety, odpowiednią higienę podczas menstruacji, zmianę bielizny, odpowiednie czyszczenie w wannie lub pod prysznicem, ewentualnie stosowanie dezodorantu i inne pokrewne zachowania.

CZĘŚCI CIAŁA I ICH FUNKCJA

Dostępnych jest wiele dobrych książek, które mogą pomóc rodzicom w zrozumieniu tego, jak działa nasze ciało. Bardzo lubię tę część. Mój głód faktów i informacji sprawia, że nie jest to zbyt trudne. Jednak nauczyciele muszą sprawdzić, czy rozumiemy. Znajomość wszystkich właściwych terminów i umiejętność wypowiadania ich znaczenia lub tego, co robią, nie jest równoznaczna ze zrozumieniem stosowności i przyzwoitości.

Pełna edukacja seksualna

Coraz więcej osób z ASD chce nawiązywać kontakty seksualne z innymi, a niektórzy z nas są zainteresowani długotrwałymi związkami. Posiadanie wiedzy i wsparcia, które pozwalają nam wybierać, co chcemy robić z naszym życiem i przyszłością, jest niezbędne, jeśli mamy dokonać właściwego wyboru.

KTO MOŻE ZAPEWNIĆ EDUKACJĘ SEKSUALNĄ?

Dowiedzenie się o seksie i związkach to ciągłe odkrycie. Początkowo edukacji seksualnej mogą uczyć nasi rodzice; mogą z nami porozmawiać, zapoznać się z materiałami pisemnymi na ten temat, pomóc nam uczyć się poprzez opiekę nad zwierzętami i tak dalej. Edukacja seksualna może być częścią szkolnego programu nauczania, więc nauczyciele poprowadzą nas do odpowiedniego zrozumienia. Dla niektórych z nas największe znaczenie ma to, czego uczymy się od naszych rówieśników. Uczenie się o seksie i seksualności nigdy nie powinno być nam narzucane i nie powinniśmy wyrażać zgody na zachowania, które nie są nam wygodne. Jest wiele informacji na temat seksu, nawet jeśli nie ma nikogo, z kim można by porozmawiać, ale ważne jest, aby uzyskać odpowiednie informacje; nie wszystkie informacje na temat seksu są odpowiednie dla każdego. Na przykład istnieje wiele dobrych książek - zobacz listę na końcu tej książki. Jest też kilku dobrych terapeutów i edukatorów seksualnych: często lokalne ośrodki kultury podają adresy wykwalifikowanych osób.

Podejścia do edukacji seksualnej (3) (X)

TEACCH

(Zgodnie z programem TEACCH (patrz www.teacch.com) są tam cztery poziomy edukacji seksualnej:

•  dyskryminacyjne uczenie się (co robić, gdzie, kiedy i jak itp.)
•  higiena osobista (gdzie, jak często, zmiana bielizny itp.)
•  części i funkcje ciała (narządy płciowe, role męskie i żeńskie)
•  program edukacji seksualnej (od przyjaźni po intymność seksualną).

DYSKRYMINACYJNE UCZENIE SIĘ

Najbardziej podstawowymi umiejętnościami seksualnymi, których muszą się nauczyć wszystkie osoby z ASD, są proste umiejętności rozróżniania. Obejmują one wiedzę, kiedy i gdzie się rozebrać, masturbować, dotykać innych ludzi i wszystkie inne powiązane zachowania. Dla osób z ASD, które słabo posługują się językiem i funkcjonują na skrajnie monotropicznym krańcu spektrum, może to być wszystko, co są w stanie osiągnąć w dziedzinie edukacji seksualnej. Jednak opanowanie tego zrozumienia będzie niezbędne dla powodzenia codziennego życia w każdej społeczności. Podobnie jak w przypadku nauczania każdej innej umiejętności, edukacja seksualna najlepiej opiera się na nagradzaniu i wzmacnianiu pożądanych wyników, a nie na mówieniu "nie", jak również na zapewnieniu spójności i struktury. Na przykład, oprócz nagradzania odpowiedniego zachowania, przydatne mogą być znaki stopu oznaczające miejsca "poza granicami" do masturbacji, a także zielone znaki "Idź", wskazujące, gdzie jest OK, na przykład sypialnia danej osoby. Należy jednak pamiętać, że należy jasno powiedzieć, że tylko te znaki służą do tego celu, a nie do oznaczania znaków drogowych w innych miejscach! Jeśli dana osoba chce wypracować inne znaki, które woli, należy do tego zachęcać. Trening dyskryminacji może być ułatwiony poprzez manipulacje środowiskowe, które sprawiają, że pożądane zachowania są bardziej prawdopodobne, a niepożądane zachowania trudniejsze do wykonania, na przykład noszenie paska, utrudniające włożenie rąk do spodni, noszenie bluzek bez guzików, zamków tył i tak dalej. Mogę być nieświadomy innych, będąc jednocześnie całkowicie oddany własnym "potrzebom". Pewien chłopak, którego znałem, kiedy był młody, leżał na kanapie z rękami w spodniach i podkoszulkiem na głowie… do jego sposobu myślenia, nie mogliśmy go zobaczyć! Myślę o młodym mężczyźnie, który regularnie zdejmował ubranie w drodze do łazienki. Myśli "trzeba iść do łazienki, toalety" i rozpoczyna proces przygotowań. Sugerowałbym, że rolę w tym odgrywa monotropizm, mając na uwadze indywidualność



Podejścia do edukacji seksualnej (2) (IX)

Podejście rozwojowe

Podejście rozwojowe jest niezbędne. Wszyscy rozwijamy się w różnym tempie i na różne sposoby. Ważne jest, aby robić rzeczy małymi krokami, rozpoczynać od początku i w odpowiednim miejscu oraz przechodzić przez wydarzenia po kolei i podawać tylko tyle informacji, ile jest to konieczne. Gdy dana osoba osiągnie wszystkie umiejętności związane z określonym poziomem, osoba ta jest następnie gotowa do przejścia do wyższych umiejętności i koncepcji. Żadne dwie osoby nie są takie same. Musisz używać różnych technik i strategii dla różnych poziomów uczenia się, umiejętności i zrozumienia. Na przykład osoba bez języka werbalnego i mierzonym IQ poniżej 25 będzie wymagała zupełnie innych programów edukacji seksualnej niż osoba, która jest werbalna ze zmierzonym IQ około 100 lub wyższym. Kiedy ktoś angażuje się w edukację seksualną, należy również rozważyć realistyczne, dalekosiężne cele. Znam jednego młodego mężczyznę, który mówi, że w wieku 20 lat ożeni się, będzie mieszkał na wsi i będzie miał jedną dziewczynę i jednego chłopca. Nie sądzę, żeby ten młody człowiek naprawdę rozumiał swoje "cele". Tylko dlatego, że ktoś jest werbalny, nie powinniśmy zakładać, że ma zrozumienie, aby dopasować swoje słowa! Uwzględnienie wieku rozwojowego osoby z ASD powinno również kierować naszą rozmową. Impulsywność, agresywność, dezorientacja i bunt, które często towarzyszą biologicznym i fizycznym zmianom zachodzącym u nastolatków z ASD, często nie różnią się tak bardzo od tych samych zachowań, które występują podczas normalnego dorastania. Cała edukacja seksualna musi uwzględniać poziom komunikacji, umiejętności społeczne, zdolności poznawcze, zdolności koncepcyjne i wszystkie inne aspekty funkcjonowania danej osoby. Na przykład dwoje nastolatków z ASD może mieć takie same ogólne IQ i zdolności językowe, ale bardzo różne doświadczenia interpersonalne. Jeśli oboje wyrażają chęć umawiania się na randkę, ich programy edukacji seksualnej musiałyby się odpowiednio różnić. Osoba, która nie jest zbyt dobra w rozumieniu pojęć "przyjaciel" lub "romantyczne przywiązanie", może musieć skupić się na kilku prostych umiejętnościach interpersonalnych, takich jak patrzenie na innych ludzi, inicjowanie rozmów i opracowywanie odpowiednich strategii interpersonalnych. Randki mogą nadal być odpowiednim celem na odległość, ale byłoby to znacznie dalej. Z drugiej strony, młody dorosły, który opanował już te umiejętności, mógłby skupić się na zastosowaniu ich w środowisku interpersonalnym. Program tej osoby może bardziej opierać się na zrozumieniu potrzeb interpersonalnych, tego, co ludzie robią na randkach, radzeniu sobie z problemami seksualnymi i innych powiązanych obaw. Chociaż te nastolatki mogą być mniej więcej w tym samym wieku i mieć podobne umiejętności poznawcze i komunikacyjne, ich rozwój społeczny dyktowałby różne strategie nauczania

Podejścia do edukacji seksualnej (1) (VIII)

Systematyczny proces

Można bezpiecznie założyć, że edukacja seksualna jest czymś, co uzyskuje się poprzez systematyczny proces, tak jak każdą inną koncepcję lub umiejętność. Dla wielu z nas z ASD oznacza to, że należy się go uczyć w wysoce ustrukturyzowany, zindywidualizowany sposób, stosując konkretne strategie, gdy tylko jest to możliwe. Ponadto nacisk na język musi być minimalny ze względu na trudności, jakie wielu z nas ma z komunikacją. Dość często pomoce wizualne (obrazy, fotografie, wideo) są przydatne w naszym zrozumieniu. Musimy jednak uważać, aby emocjonalne elementy "seksualności" nie przesłaniały ogólnego celu. Przypomina mi się jedna pracownica, która zasugerowała, że nie może dłużej pracować z konkretnym klientem, ponieważ klient był przed nią "zbyt seksualny". Pracownik ten osobiście podjął działania i słowa klienta, chociaż bardzo wątpię, czy taki był zamiar osoby z ASD. Dla większości z nas raczej reagujemy, niż decydujemy się działać. W rzeczywistości, jeśli nie dasz nam narzędzi do działania, możemy tylko zareagować! Podobnie jak osoby z NT kieruję się emocjami, uczuciami i (zdecydowanie) hormonami, ale to tylko część obrazu. Potrzebuję informacji, które pomogą mi uzyskać dostęp do reszty historii. Zbyt mało informacji i niepełne koncepcje mogą oznaczać, że mówię i robię rzeczy, które mogą zawstydzić innych. Nie jest to moim zamiarem, po prostu mogę nie zdawać sobie sprawy, jak moje dosłowne i niepełne zrozumienie wpłynie na innych ludzi. Jeśli nie mam dostępu do odpowiedniego zrozumienia, mogę być po prostu wytworem moich uczuć. Mówiąc wprost, edukacji seksualnej dzieci z ASD należy uczyć tak, jak uczy się innych rzeczy. Będzie to obejmować wiele takich samych technik, jak nauka sortowania, dopasowywania, identyfikacji liter i wielu innych umiejętności, które mają znacznie mniejszy wpływ na emocje. Chociaż edukacji seksualnej należy uczyć tak, jak uczy się innych umiejętności, istnieją również pewne różnice w zakresie priorytetów, które przywiązujemy do zachowań seksualnych i naszej tolerancji dla dewiacji w tej dziedzinie. Życie jest pełne niekompletnych koncepcji i jako osoby z ASD potrzebujemy innych, którzy je za nas uzupełniają. Niezależnie od tego, czy chodzi o osuszanie się po prysznicu, kupowanie odpowiednich artykułów spożywczych w sklepie, wiedząc, co to znaczy, że dzwonek kończy lekcję, czy też o sztuce współżycia seksualnego, nie są one postrzegane jako coś innego dla nas. Dlatego ważne jest, aby luki zostały wypełnione, a koncepcje uzupełnione. Może istnieć szeroki zakres zachowań, które są dla nas "dozwolone" - którym możemy "uciec" - ale nie dotyczy to zachowań seksualnych. Społeczeństwo nie jest zbyt życzliwe dla osób, które "pozwalają na to wszystko". Może się zdarzyć, że ktoś rozpina spodnie tylko w ramach przygotowań do pójścia do łazienki, ale ogół społeczeństwa może tego nie rozumieć. Dlatego bardzo ważne jest nauczanie pełnych i odpowiednich pojęć dotyczących seksualności.

Świadomość seksualna i ASD (VII)

Kiedy po raz pierwszy zacząłem badać seksualność i ASD, poczułem się dość zdenerwowany, a nawet zły. Większość informacji wydawała się być bardzo negatywna i dotyczyła tylko problemów. Na przykład Gillberg wymienia trzy główne problemy, które normalnie napotyka się w dyskusjach na temat seksualności wśród osób z autyzmem:

•  mają skłonność do masturbacji w miejscach publicznych
•  demonstrują nieodpowiednie zachowania seksualne wobec innych ludzi
•  wielu stosuje technikę samookaleczenia podczas masturbacji.

Chociaż powyższe są bardzo realnymi problemami, nie uwzględniają one "normalnej seksualności" danej osoby i jej potrzeb seksualnych. W innym materiale mówiono o tym, jak zapobiegać otarciom osób z opóźnieniem intelektualnym o siebie nawzajem podczas wzajemnej masturbacji. Jedna książka, którą przeglądałem, sugerowała, że osoby z autyzmem nigdy nie wyjdą za mąż, ale są narażone na wykorzystywanie lub zajście w ciążę, a zatem szkoda, że przepisy uniemożliwiły sterylizację kobiet z tej kategorii! To jest szczególnie skandaliczne, gdy ciąża jest często jedyną wskazówką dotyczącą ciągłego wykorzystywania seksualnego. Sugeruję, że neuro-typowy świat dobrze by zrobił, gdyby zajrzał do swoich własnych szeregów, aby zapobiec ich członkom przed nadużywaniem własnej seksualności, zanim zażądają, co z nami zrobić! Wydaje się, że istniały różne programy, terapie i terapie dla osób z ASD, ale niewiele jest lekarstw na bycie typowym dla układu nerwowego! Z pewnością seksualność jest częścią bycia człowiekiem i jako taka powinna być przez nas wszystkich słusznie przyswajana. Na seksualność składa się wiele aspektów, które należy wziąć pod uwagę. W populacji neuro-typowej jest zrozumiałe, że uznanie własnej seksualności, nauczenie się szanowania siebie i innych oraz ostatecznie tworzenie odpowiednich relacji, które pozwalają na wzajemną seksualną ekspresję, jest rytuałem przejścia. Według Havighursta, cytowanego w Schopler i Mesibov, aby ukończyć ten rytuał przejścia, należy przejść przez następujące zadania rozwojowe:

1. osiągnąć nowe i bardziej dojrzałe relacje z rówieśnikami obu płci
2. osiągnąć męską lub żeńską rolę społeczną
3. zaakceptować własną sylwetkę i sposób użycia ciała
4. osiągnąć niezależność emocjonalną rodziców
5. uzyskać zapewnienie niezależności ekonomicznej
6. wybrać i przygotować się do zawodu
7. przygotować się na "kontakt z parą" i na ewentualne życie rodzinne
8. rozwijać umiejętności intelektualne i koncepcje kompetencji obywatelskich
9. pragnąć zachowań odpowiedzialnych społecznie i osiągać je
10. zdobyć zestaw wartości i system etyczny jako przewodnika po zachowaniu.

Muszę powiedzieć, że kiedy patrzę na wiele osób z NT w moim życiu, nie sądzę, aby wiedzieli, że powinni wykonać te zadania, aby być aktywnymi seksualnie! Pukki (2003) sugeruje:

Niewiele jest rzeczy pozytywnych: co tak naprawdę sprawia osobom z autyzmem przyjemność i jak można dążyć do dobrych doświadczeń, a także je rozpoznawać. Nie mówi się nic o korzyściach płynących z seksu w uwalnianiu napięcia fizycznego i psychicznego lub poprawie wiedzy danej osoby na temat własnego ciała. Emocje są obsługiwane wyraźnie z punktu widzenia "deficytu" lub wcale. Na przykład terminy "obsesja", "zauroczenie" i "zaciekłe przywiązanie" są używane do opisania zachowań osób autystycznych, nigdy nie używając terminologii powszechnie stosowanej w przypadku normalnych młodych ludzi, takiej jak "zakochanie się" lub "zakochanie się"na kogoś. Wydaje się, że sugeruje to wiarę w z natury gorszą lub patologiczną jakość emocji osób z autyzmem, zamiast tylko w niedojrzałość i brak doświadczenia w porównaniu z rówieśnikami w tym samym wieku.

Jako osoby z ASD lub bez, wszyscy doświadczamy popędów seksualnych, zachowań lub uczuć, które w pewnym momencie naszego życia mogą być nam potrzebne aby porozmawiać z kimś. Jednak potrzebna nam kwota wsparcia będzie inna dla nas wszystkich. Nawet ci z nas na tym samym poziomie rozwoju będą mieli różne potrzeby. Na przykład jedna osoba może potrzebować porozmawiać o masturbacji i jej wpływie na jej życie; inny musi wiedzieć, jak nawiązywać i utrzymywać przyjaźnie; podczas gdy inny może potrzebować kursu edukacji seksualnej. Według Schoplera i Mesibova na obawy dotyczące seksu i ASD wydają się mieć wpływ dwie rzeczy:

•  społeczności obawiające się seksualności osób z ASD
•  osoby wspierające "prawa seksualne" jednostki.

Myślę, że te "lęki" są nadal uzasadnione, ale myślę, że jesteśmy również lepiej przygotowani do zrozumienia ASD i jego wpływu na jednostkę, rodzinę i społeczeństwo (patrz Lawson 2001). Mamy nadzieję, że w dzisiejszym świecie "praw indywidualnych i korporacyjnych" seksualność i jej prawowite, pełne szacunku i najpełniejsze wyrażanie jest tak samo dostępne dla każdej osoby z ASD, jak dla każdej osoby o typowym neurofizjologii. Zakładamy, że wszystkie osoby, czy to z ASD, czy bez, odniosłyby korzyści z edukacji i wsparcia. Zależałoby to od ich wieku rozwojowego (pamiętaj, że ASD jest opóźnieniem rozwojowym), zainteresowania, motywacji i indywidualnych wymagań. Być może niechętnie zapewniamy edukację seksualną osobom z ASD, ponieważ obawiamy się potencjalnego wyniku. Innymi słowy, martwimy się konsekwencjami związanymi z małżeństwem, posiadaniem dzieci, rodzicielstwem i innymi powiązanymi problemami osób z ASD. Myślę, że uczciwie byłoby powiedzieć, że te pytania są prawdziwe i konieczne, ale nie są to bezpośrednie. Ważne jest, aby zająć się "tu i teraz". Jesteśmy tutaj i jesteśmy istotami seksualnymi, tak, ale nasze doświadczenia i potrzeby zmieniają się w czasie, musimy być w zgodzie z naszymi potrzebami w tej chwili i tym, jak różnią się one dla każdego z nas.

Kilka przykładów

Dziewięciolatek pewnego dnia pyta rodziców: "Skąd się wziąłem?". Jego rodzice zastanawiali się, kiedy to właściwy moment, aby porozmawiać z nim o "seksie". Zdeterminowani, by być uczciwym i przedstawić mu fakty, wpadają w pełną wersję "ptaków i pszczół". Zdziwiona odpowiedź dziecka na to wszystko brzmiała: "Cóż, czy to znaczy, że pochodzę z Melbourne lub Sydney?" Gary Mesibov opowiada historię o dobrze funkcjonującej kobiecie z ASD, której regularnie doradzał. Najwyraźniej zaczęła spotykać się z mężczyzną z ASD, a Gary był zaniepokojony jej zrozumieniem seksu. Jednak związek zakończył się dość nagle i zanim Gary miał okazję z nią porozmawiać. Na pytanie, dlaczego już się nie widują, odpowiedziała: "Cóż, byliśmy w bibliotece, jedliśmy kolację i chodziliśmy do kina. Dlatego tak naprawdę nie zostało nam już nic do zrobienia razem, więc nadszedł czas, abyśmy zaczęli spotykać się z innymi ludźmi. "Gary zauważa, że jego obawy dotyczące jej zdolności do angażowania się w związek z inną osobą lub wychowywania dzieci były w dużym stopniu poza jej zainteresowaniem i motywacją w czasie, gdy razem pracowali. Więc to, co mówię, to to, że ważne jest, aby zajmować się problemami, gdy się pojawiają. Jeśli dana osoba nie jest gotowa na konkretną interwencję lub nie rozumie, nie ma sensu próbować jej tam zabrać. Jednak nadal musimy położyć podwaliny pod porozumienie, aby byli gotowi na przyjęcie budynku wtedy, gdy jest to potrzebne. Kryzysowa edukacja seksualna przypomina trochę zamykanie drzwi stajni, gdy koń się zarygluje!

Seks i ASD (VI)

Seks i seksualność wywołują pewne obrazy, które niektórym z nas wywołują dyskomfort; są to jednak tematy, o których wszyscy musimy wiedzieć, rozmawiać i rozumieć. Wygląda na to, że te tematy są najbardziej interesujące dla nas jako istot śmiertelnych i wiele godzin czasu w Internecie poświęcają osoby "surfujące po sieci", aby je zgłębić. Bycie autystycznym nie powstrzyma osoby przed rozwojem seksualnym lub chęcią poznania swojej seksualności. Jednak sposób, w jaki to robią, może oznaczać różnicę między użytecznym doświadczeniem - takim, które może prowadzić do budowania dobrej pewności siebie - a smutnymi spotkaniami, które otwierają jedynie drzwi do niskiej pewności siebie, lęku, depresji, a nawet samookaleczenia. Byłem kiedyś na konferencji, na której znany i szanowany mówca ogłosił: "Seksualność nie jest problemem dla osób z ASD. Nie wydają się świadomi swojej seksualności. Jeśli seksualność stwarza trudności, najlepiej jest przekierować osobę… Dajcie im zajęcie ". Kiedy usłyszałem te słowa, poczułem się naprawdę zły. "Właściwie jestem też osobą seksualną" - chciałem powiedzieć. "Mam prawo być osobą seksualną, tak jak ty" - kontynuowałem. "Bycie autystycznym nie neguje naszej seksualności, po prostu czyni wszystko bardziej interesującym!" Pomyślałem. Na szczęście pozostali mówcy na tej konferencji nie podzielali punktu widzenia poprzedniego mówcy i dość dyplomatycznie byli w stanie powtórzyć to, o czym myślałem. Jako osoba z ASD z pewnością odczuwam podniecenie seksualne, a wiedza o tym, jakie mam opcje, gdy badam, co zrobić z tym aspektem mojej tożsamości, była bardzo pomocna. Miałem okazję zapytać wielu moich znajomych, co ich zdaniem dotyczy osób z ASD. Wszyscy zgodziliśmy się, że problemy każdego z nas są podobne, ale w rzeczywistości ich rozumienie będzie inne. Myślę, że problemy są następujące:

Czy osoby z autyzmem odczuwają podniecenie seksualne?
Odpowiedź brzmi: wysoki odsetek, z których niektórzy również doświadczają satysfakcji seksualnej.
Czy osoby z autyzmem doświadczają uczucia miłości?
Odpowiedź, jakiej mogę udzielić z mojego doświadczenia, jest taka, że wiele osób z autyzmem - na wszystkich poziomach pozornych zdolności - odczuwa bardzo silną chęć spędzenia czasu w obecności pewnych ludzi, co przejawia się w ich wielokrotnym podejmowaniu takich decyzji. I będą działać, aby zapobiec krzywdzie innych, jeśli dostrzegą prawdopodobieństwo wyrządzenia krzywdy. Cała odmienność siebie / innej gry może oznaczać, że doświadczenie miłości będzie pod pewnymi względami nietypowe [jak również wszystkie doświadczenia emocjonalne będą BARDZIEJ intensywne]. Dla niektórych miłość jako emocja Innego może być absolutnie przerażająca; na innych może nie robić żadnego wrażenia.

Miłość?

Ale miłość jako chęć-bycia-z-pragnieniem-dobra-dla-mnie jest sednem. Osoby NT są ogólnie całkiem dobre w dostosowywaniu swoich stanów i poziomów emocjonalnych do innych osób, które są dobre w strojeniu ich stanu i poziomuemocjonalnego (dobra płycizna lub dobra w chodzeniu z przypływem). Gdyby ktoś nawet nie zauważył, że inni ludzie to zauważyli [quasi] niezależne emocje, na które mogą wpływać ich własne, wtedy natura ich miłości nie byłaby wzbogacona tą wiedzą i on / on nie byłby w stanie dokonać dostosowania, które może być wymagane dla podstawowych potrzeb bycia- z i chcąc-dobrze-spotkać się z Innym. I tu też pojawia się akceptacja: ponieważ akceptujący Inny może zaakceptować kochające życzenie i uczynić je prawdziwym ("jesteś dla mnie dobry. Chcę spędzać z tobą czas…"). Całe pokazywanie atrakcyjnie przedstawionych emocji, które towarzyszą miłości w stylu NT, jest po prostu ekstra [neous]: to nie jest sedno…

Trudności z fantazją i wyobraźnią teatralną mogą oznaczać, że dla niektórych osób z ASD zachowanie "romansu" "motywacji" i "spontaniczności" w ich związkach będą wymagały wysiłku. Mogą nawet nie zauważyć, kiedy go brakuje lub dlaczego powinien być przydatny w pierwszej kolejności. Niektóre osoby z ASD powiedziały, że są myślicielami wizualnymi i mają silny wzrok i wyobraźnięa. Wierzę, że dla wielu z nas będzie to oznaczać potrzebę skupieia się na wyobrażonych obrazach "Innych" i opartych na "rzeczywistości" możliwych obsesjach na punkcie osoby, postaci i / lub aspektów osoba. Fakt, że tak wiele osób z NT używa fetyszy, fotografii, filmów, internetu itp., itp., aby chłostać ich wyobraźnię i promować podniecenie seksualne, wydaje się argumentować, że wyobraźnia NT jest o wiele bardziej odpowiednia w tej konkretnej dziedzinie…

Kolejna kwestia to: czy ludzie z autyzmem się zakochują? Odpowiedź brzmi: cóż, czasami z całą pewnością tak jest… a samą istotą bycia "zakochanym" jest monotropiczna, obsesyjna troska o jeden obiekt, która często wydaje się nieproporcjonalna innym ludziom. Tak więc, kiedy osoba już monotropiczna odczuwa pociąg do innej osoby, będzie miała przynajmniej niektóre cechy doświadczenia neurotropowego - niestety jest to stan z natury zapętlony. Zatem problem skali monotropizmu może niepokojąco dotyczyć osoby, która stała się Przedmiotem miłości, bez względu na to, czy jest to osoba cierpiąca na neurotypowość, czy autyzm. Tylko, że prawdopodobnie będzie gorzej w przypadku autyzmu, gdy cała sytuacja społeczna jest tak zaskakująca, a szanse na szczęście wzajemność jest zatem znacznie niższa… Ale może się zdarzyć…

Niepełnosprawność intelektualna i ASD (V)

Chociaż niepełnosprawność intelektualna i ASD często współwystępują, nie są tym samym. Pytanie brzmi, czym jest niepełnosprawność intelektualna? Na przykład, powinienem mieć IQ 83. Uważam, że ASD może faktycznie maskować niektóre z prawdziwych zdolności, które wielu z nas posiada. Inną rzeczą, która się zdarza, jest to, że z powodu naszego odmiennego stylu uczenia się standardowe testy IQ nam nie odpowiadają. Mając to na uwadze, ważne jest, aby całkowicie osobno rozumieć niepełnosprawność intelektualną i ASD. Niektórzy uważają, że brak języka mówionego u niektórych osób z ASD oznacza, że danej osobie brakuje mocy myśli. To jest mit! Język mówiony ma pewne właściwości, które sugerują, że komunikacja między osobami będzie łatwiejsza. Niestety, nie zawsze ma to duży związek z doświadczeniami z prawdziwego życia. Nawet ci, którzy mają siłę języka, mogą nie zawsze używać go mądrze. Słowa mogą być używane do niszczenia reputacji innych, mogą być używane do wprowadzania w błąd, kierowania, dezinformowania i szkodzenia. Mogą być również wykorzystywane konstruktywnie do budowania i wspierania reputacji, do oferowania wskazówek i wskazówek oraz udzielania przydatnych informacji. "Patyki i kamienie złamią mi kości, ale słowa nigdy mnie nie skrzywdzą" to powiedzenie, z którym zawsze miałem problemy! Nasze umysły są zaprojektowane do pracy ze słowami, obrazami i koncepcjami. Opracowując koncepcje, ze słowami lub bez, możemy rozwinąć nasze rozumienie siebie i innych, zwiększając w ten sposób szanse na sukces w każdym związku. Termin "niepełnosprawność intelektualna" wywołuje we mnie bardzo złe wibracje. Dzieje się tak częściowo dlatego, że jako dziecko mówiono, że jestem "pod normalnym wykształceniem". Dzieje się tak również dlatego, że niedawno byłem na konferencji, na której znany profesor ze znanego uniwersytetu mówił o ASD i genetyce i zasugerował, że zbliżał się czas, gdy ze zrozumieniem składu genetycznego ASD i znajomością tego genów, porady genetyczne byłyby dostępne, dając rodzicom możliwość wyboru, na przykład aborcji lub selekcji embrionów. Następnie pan powiedział, że niektóre osoby z wysoko funkcjonującym ASD lub zespołem Aspergera mogą prowadzić satysfakcjonujące życie i wnosić wkład w społeczeństwo. Z definicji sugerował, że osoby ze słabym językiem lub bez umiejętności językowych nie były w stanie wnieść pozytywnego wkładu w społeczeństwo. Poczułem, jak wzbiera we mnie głęboki smutek i złość. Pomyślałem o dzieciach i dorosłych, których znam, którzy mimo milczenia znajdują odwagę i siłę potrzebną im do stawienia czoła każdego dnia, którzy z natury są istotami ludzkimi, mają wartość wewnętrzną. Skąd wzięło się stwierdzenie, że "trzeba pasować do określonego profilu, aby być akceptowalną osobą"? Wydaje się, że przypomina minioną epokę, którą większość z nas potępiłaby! Wydaje się, że termin "niepełnosprawny intelektualnie" zastąpił termin "opóźniony w rozwoju". W rzeczywistości opóźniony w rozwoju dokładniej przedstawia sytuację danej osoby. Oznacza to, że osoba musi przetwarzać rzeczy wolniej, aby nadać im sens. Oznacza to potrzebę spowolnienia działania przez innych trochę w dół, bądź bardziej cierpliwy i daj komuś więcej czasu. Niepełnosprawność intelektualna może wydawać się bardziej wyrafinowana, ale czy termin ten usuwa jednostkę z "człowieczeństwa"? Wydaje się, że jest to coś, co często robimy, przyjmujemy słowa, które w jakiś sposób sprawiają, że czujemy się odpowiedzialni i zmieniamy je, abyśmy już nie byli odpowiedzialni. Na przykład, zaczynając od łagodnych i kierując się w kierunku destrukcji, "ukierunkowane wyzwanie" oznacza "Mam trudności z czytaniem map"; "Poziom terapeutyczny" oznacza "podać maksymalną dawkę leku, aby zatrzymać firmy farmaceutyczne w kieszeni"; "Masowe mordy" stały się "czystkami etnicznymi"; "Niepełnosprawny intelektualnie" oznacza, że jednostka nie jest "całością". Wydaje mi się, że większość z nas boi się tego, czego nie rozumie, dlatego staramy się ubrać swoje obawy terminologią, która alienuje nas od stawienia czoła naszym lękom. W ten sposób możemy zepchnąć całą odpowiedzialność od siebie i na "innych"

Trudności w nauce i ASD (IV)

ASD często towarzyszą różne trudności w nauce. Są tacy, którzy uważają, że jeśli masz trudności w nauce, będziesz miał również ograniczone możliwości w zakresie zatrudnienia i relacji. Nie sądzę, żeby to było przesądzone. W rzeczywistości jest to bardzo wąska perspektywa, która pokazuje wiele ignorancji. Będąc dysleksją, mam zaburzenie koncentracji z nadpobudliwością i wiele problemów z "sumowaniem się", wiem, jak bardzo potrafię być rozproszona, zdezorganizowana, zapominalska i chaotyczna. Dlatego muszę zbadać sposoby, które pomogą mi w pozytywnym rozwoju mojej własnej osobowości i ciągłym utrzymywaniu tych relacji, które są dla mnie ważne. Nasze życie może być interesującym gobelinem o zachęcającym kolorze, fakturze i formie, który pozwala ciemnym nitkom trudności uwydatnić złote nitki sukcesu. Wszyscy potrzebujemy czasów niepowodzenia w naszym życiu lub nie mogliśmy docenić osiągnięć. Czasami moja niezdolność do "zrobienia wszystkiego dobrze" naprawdę mnie frustruje i irytuje. Ale moi przyjaciele mówią mi, że takie czasy są wspólne dla nas wszystkich i lepiej jest skupić się na rzeczach, które robimy dobrze, pozwalając, aby inne czasy się zmniejszyły, niż napełniać nasze umysły niepowodzeniami. Można powiedzieć, że skupianie się na błędach, wpadkach i utraconych szansach tworzy tylko więcej tego samego



Typowe i nietypowe style uczenia się (III)

Style uczenia się, które dzielą nas jako osoby z ASD lub osoby z neuro-typowością, można podsumować w poniższych nagłówkach. Zrozumienie politropizmu i monotropizmu jest najważniejsze dla tego, kim jesteśmy, a tym samym dla naszej seksualności. Nie wierzę, że możemy spojrzeć na zrozumienie seksualności i ASD bez rozpoznawania różnych sposobów, w jakie każdy z nas przetwarza życiowe doświadczenia.

Politropowy styl uczenia się

Doświadczenie poznawcze politropowe lub neuro-typowe (nieautystyczne) jest oparte na wielokanałowości lub politropizmie (posiadanie kilku jednoczesnych zainteresowań, np. zdolność do integracji kanałów wizualnych i słuchowych lub zdolność bycia świadomym perspektywy innej osoby, zachowując własną). Ludzie politropowi mogą patrzeć na kogoś, kto mówi, jednocześnie ich słuchając i zachować świadomość większego świata zarówno w sobie, jak i wokół siebie. Politropizm ma wpływ na wszystkie z poniższych:

•  Niedosłowność. Rozumienie niepełnych zdań, niepełnych pojęć, metafory i niedosłownego "sensu" życia codziennego. Umiejętność odczytania intencji osoby, kontekstu i skali wydarzenia (ogólna interpretacja).
•  Myślenie w otwartych obrazach lub otwartych koncepcjach. Oznacza to możliwość łączenia doświadczeń, często wizualnych, w otwarty i ciągły sposób. Proces ten kształtuje świadomość, pomaga w zrozumieniu sygnałów społecznych, pomaga w sortowaniu priorytetów i stosowności.
•  Priorytety społeczne. Na przykład normy społeczne, zasady, oczekiwania i bycie towarzyskim są postrzegane jako priorytet. Pomaga w zbieraniu informacji o sobie, innych i społeczeństwie. Przydatne narzędzie w kontaktach społecznych.
•  Uogólnione uczenie się. Posiadanie umiejętności przenoszenia umiejętności, wiedzy i zrozumienia społecznego w różnych sytuacjach.
•  Niewiele problemów z czasem i ruchem. Ocena długości czasu, czasu i kolejności. Umiejętność pokonywania schodów, przestrzeni osobistej, tłumów, emocji, relacji i tak dalej.
•  Kilka problemów z konsekwencjami. Umiejętność rozumienia i przewidywania wyników. Dlatego też można poradzić sobie z koncepcją zmiany, nie ma obsesji i jest bardziej zdolny do poruszania się w relacjach międzyludzkich.
•  Posiadanie "teorii umysłu". Zrozumienie pojęcia "inne". Dlatego akceptuje się, że "inny" będzie różny od "ja", posiadając własne wartości, myśli, przekonania, potrzeby, pragnienia, pragnienia i zainteresowania.

Monotropiczny styl uczenia się

Monotropizm, posiadanie ograniczonego obszaru zainteresowania wzbudzonego w jednym czasie lub w najbardziej ekstremalnym przypadku bycie pojedynczym channelingiem, oznacza możliwość skupienia się tylko na tym, co znajduje się w obecnym tunelu uwagi. Może to oznaczać tylko wygodę korzystania z jednego kanału w danym momencie, na przykład kanału wizualnego. Zajmowanie się więcej niż jedną rzeczą naraz (chyba że jesteś już w tunelu uwagi), na przykład patrzenie na kogoś i słuchanie tego może być trudne. Monotropizm wpłynie na postrzeganie jednostek. Osoby z ASD, które nie łączą się z "szerszym obrazem", czy to w rozmowie, zrozumieniu czy działaniu, mogą być postrzegane jako "niegrzeczne", niezainteresowane lub nieinteresujące. Może to być negatywne, jeśli chodzi o relacje społeczne, ale bardzo pozytywne, gdy rola koncentracji może być plusem. Monotropizm ma wpływ na wszystkie następujące:

•  Dosłowność (lub dosłowne rozumienie). Dotyczy to zdań, pojęć, metafor, porównań, słów, wyrażeń, sytuacji i ludzi. Na przykład, nie łapanie sarkazmu; nie "rozumieć żartu"; widząc tylko dosłowną wartość słów. Jako dziecko lekarz powiedział mi "wskocz na chwilę na kanapę, podczas gdy ja rozmawiam z mamą". Zmierzyłem czas i dokładnie po minucie wskakiwania na kanapę powiedziałem lekarzowi, że jego czas się skończył!
•  Myślenie w zamkniętych koncepcjach lub obrazach. Na przykład posiadanie jednego aspektu zrozumienia, który może być dosłowny, niekompletny i zawiera się w pudełku. Może to oznaczać niepowiązanie pomysłów lub koncepcji z innymi koncepcjami. Brak wtajemniczenia w "cały obraz", a jedynie zdobycie jego fragmentów może być raczej ograniczające. W kontekście społecznym utrudnia to "czytanie" innych, przewidywanie ich potrzeb, spontaniczność, pracę lub kontaktowanie się bez harmonogramów i ponowne skupienie się po przerwaniu.
•  Zrozumienie rządzone przez priorytety inne niż społeczne. Na przykład preferowana odzież a moda; własny interes a interesy innych; własne uczucia i brak uznania / zrozumienia tego, co czują inni. Może to spowodować konflikt interesów. Osoby z ASD mogą nie przejmować się wyglądem, higieną, punktualnością, utrzymaniem porządku w domu lub wręcz przeciwnie, będą się tym zajmować aż do rozproszenia!
•  Uczenie się nieuogólnione. Oznacza to nieprzekazywanie umiejętności lub wiedzy we właściwy sposób między różnymi dziedzinami. Może oznaczać zastosowanie jednej ogólnej koncepcji przekonań, postaw i myślenia w niewłaściwy lub nadmiernie uogólniony sposób do wszystkich rzeczy. Rozszerzenie bycia dosłownym i monotropicznym. Na przykład osoby z ASD mogą nie uczyć się na błędach, mogą stosować naukę tylko do określonej sytuacji. Brak uogólniania utrudnia rozróżnienie stosowności i nieodpowiedniość. Na przykład nauczanie, że masturbacja może mieć miejsce w sypialni lub toalecie, nie uczy, że dana osoba nie musi się masturbować za każdym razem, gdy idzie do sypialni lub korzysta z toalety.
•  Problemy z przewidywaniem wyników. Na przykład, nie ucząc się na podstawie doświadczenia lub nie potrafiąc myśleć przyszłościowo i wyciągać wnioski. Będzie to oznaczać brakujące sygnały społeczne. Jeśli ktoś nie rozumie wagi oczekiwań społecznych (maniery, przyzwoitość, wyczucie czasu, wrażliwość na "innych" itd.), Może przedstawiać innym jako uparty, trudny, nieodpowiedni lub niewrażliwy. W sferze seksualności może to oznaczać koncepcje społeczne, takie jak bycie szybkim, bycie zorganizowanym, umiejętnym, odpowiedni w rozmowie i ogólnie skoordynowany są trudne. Można nie rozumieć znaczenia "specjalnych okazji", uznając pojęcie "romansu" za interesujące, ale niekonieczne i tak dalej.
•  Problemy z "teorią umysłu". Brak zrozumienia pojęcia "inny" - brak empatii i luki w empatii. Powyższy zarys "różnicy" między nami jako osobami z ASD a osobami z NT jest tylko krótkim przewodnikiem. Należy je rozumieć w odniesieniu do osobowości, wykształcenia, płci, wieku, systemu przekonań, wartości i doświadczenia.

Więcej o ASD i monotropizmie

Tak często czytam lub słyszę opinie, które kojarzą bycie osobą typową neurologicznie (NT) z byciem "normalnym" i byciem autystycznym jako nienormalnym. Prawdziwy problem polega na tym, że jest coś złego w byciu "normalnym", gdy wszystkie średnie normalności są typowe dla jakiejś arbitralnie określonej populacji statystycznej. Posiadanie ASD może oznaczać, że nie jesteśmy w większości, a bycie monotropowym może powodować opóźnienia w rozwoju, ale oznacza również, że uczenie się jest bardziej interesujące dla nas wszystkich. Wydaje się, że istnieje długa historia konkretnych problemów osób z ASD, które obejmują bycie odpornym na zmiany i często obsesyjnym (Asperger 1944). Wiem, że dotyczy to mnie i spowodowało wiele frustracji. Jednak szczerze wierzę, że jestem czymś więcej niż sumą mojej potrzeby struktury i zdolności do koncentracji. Bycie osobą z ASD będzie oznaczać, że mamy różne zdolności (mamy "zróżnicowanie"). Oznacza to, że ci z nas, którzy mają ASD, mogą rozumieć i postępować inaczej niż wielu innych. Pojęcia ASD 24 SEKS, SEKSUALNOŚĆ I SPEKTRUM AUTYZMU i nienormalność nie są bardziej synonimami niż normalność lubienie lodów! Jednak myślę, że jest to podstawa wielu naszych trudności w relacjach. Ponieważ jesteśmy zdeterminowani, skupiamy się jak wąska wiązka światła: widzimy mniej z szerszego obrazu. Osoby NT działają jak szeroka wiązka światła, która pozwala im przyswajać więcej informacji, nawet jeśli nie są to ich osobiste interesy. Trudności pojawiają się, gdy mają jeden obraz, a my mamy inny!

, że takie czasy są wspólne dla nas wszystkich i lepiej jest skupić się na rzeczach, które robimy dobrze, pozwalając, aby inne czasy się zmniejszyły, niż napełniać nasze umysły niepowodzeniami. Można powiedzieć, że skupianie się na błędach, wpadkach i utraconych szansach tworzy tylko więcej tego samego



Czym właściwie jest "seksualność"? (II)

Według pewnego słownika psychologicznego seksualność oznacza: "wszystkie te aspekty konstytucji i zachowania, które są związane z seksem". Lub seksualność obejmuje biologiczny, psychologiczny, społeczny, emocjonalny i wartościowy wymiar naszego życia. Seksualność zaczyna się od nas samych i rozciąga się na nasze relacje z innymi: to, jak postrzegamy siebie, jako jednostki, jako istoty seksualne, jak myślimy o płci, naszym ciele, aktywności seksualnej i zachowaniu. Nasze relacje z innymi mogą obejmować przyjaźń, bliskość emocjonalną, miłość i czynności seksualne. Wszyscy jesteśmy istotami seksualnymi, niezależnie od sprawności, niepełnosprawności czy choroby, i mamy prawo do życia w pełni seksualnego i satysfakcjonującego. Jeśli zrozumiesz, że seksualność dotyczy tego, kim jestem i kim jesteś, ma to wiele sensu. Podział terminu "seksualność" brzmi następująco: SEX U AL ITY. Inaczej mówiąc: SEX jest dla U, a SEX dla AL (L). Kawałek "ITY" przypomina mi słowa takie jak "cała… jedność… jedność i zgodność…". Nie mam żadnych problemów z całością, ani z jednością, to "konformizm" mnie dopada! "Prawa" odnoszące się do normalizacji seksualności dorosłych z trudnościami w uczeniu się zostały określone przez Ann Croft:

1. Prawo do szkolenia w zakresie zachowań społeczno-seksualnych, które otworzą drzwi do kontaktów społecznych z ludźmi w społeczności.
2. Prawo do całej wiedzy na temat seksualności, którą mogą zrozumieć.
3. Prawo do cieszenia się miłością i bycia kochanym przez płeć przeciwną, w tym do spełnienia seksualnego.
4. Prawo do możliwości wyrażania impulsów seksualnych w takiej samej formie, jaka jest społecznie akceptowana przez innych.
5. Prawo do usług kontroli urodzeń, które są wyspecjalizowane w celu zaspokojenia ich potrzeb.
6. Prawo do zawarcia małżeństwa.
7. Prawo do zabrania głosu w sprawie posiadania dzieci.

Aby docenić, w jaki sposób negocjować te prawa i rozwinąć zrozumienie, które sprzyja temu, kim każdy z nas jest jako jednostki, konieczne jest specyficzne zrozumienie procesów właściwych naszym stylom uczenia się, które różnią się w zależności od tego, czy jesteśmy neurotypowymi, czy ze spektrum autyzmu.

Podstawy tego, kim jesteśmy: ASD i seksualność (I)

Temat edukacji seksualnej i seksualności osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) jest bardzo ważny. Zostanie dzieckiem, potem nastolatkiem, a wreszcie dorosłym, zajmie trochę czasu. Po drodze jest tak wiele "zadań" do wykonania i wydaje się, że każde z nich opiera się na drugim. W życiu neuro-typowych młodych ludzi życie wydaje się być inscenizowane. Oznacza to, że należy przejść przez wiele etapów rozwoju, a rodzice mogą mieć pojęcie, czego się spodziewać. Mogą nawet zastanowić się nad własnym dorastaniem i wykorzystać to zrozumienie, aby pomóc własnym dzieciom. A co z osobami z ASD? A co z młodymi ludźmi z zespołem Aspergera? Czy to dla nas to samo, czy jest inne? Szybka odpowiedź brzmi: tak i nie. Tak, przechodzimy przez wszystkie te same etapy rozwoju fizycznego i mamy te same zmiany hormonalne, których doświadczają osoby typowe dla układu nerwowego. Jednak nie, nie sądzę, że doświadczamy ich w ten sam sposób. Po pierwsze, ASD jest opóźnieniem rozwojowym. Oznacza to, że chociaż zmiany fizyczne mogą wystąpić w odpowiednim wieku chronologicznym, to emocjonalnie i poznawczo mogą one zostać opóźnione. Na przykład Moxon wskazuje: "…Silne przywiązanie do kogoś lub zainteresowanie nim seksualne pojawia się często później niż zwykle, z cechami młodzieńczymi sięgającymi nawet dwudziestki. Tak więc emocjonalne zmiany w okresie dojrzewania są często opóźnione i przedłużone ". Może to więc oznaczać, że młody nastolatek z ASD może fizycznie dojrzewać, ale emocjonalnie lub poznawczo chłopiec może funkcjonować bliżej wieku znacznie młodszego dziecka. Młoda nastolatka z ASD mogła zacząć miesiączkę; miesiączka oznacza, że jest fizjologicznie zdolna do zajścia w ciążę. Jednak niektóre młode kobiety z ASD w wieku rozrodczym mogą być bliżej rozwoju emocjonalnego niż znacznie młodsze dzieci. Są też tacy z nas, którzy mają ASD lub zespół Aspergera, którzy są fizycznie i poznawczo przygotowani na zmiany, które się z nami zachodzą, ale którym brakuje "know-how" rozwijania i utrzymywania przyjaźni. Zmagamy się z "drobiazgami" relacji międzyludzkich i znajdujemy się w niekorzystnej sytuacji w świecie, który nie dopuszcza różnic. "Nadrzędnym problemem, z którym borykają się osoby z ASD i zespołem Aspergera - szczególnie w odniesieniu do seksualności - jest ich ogólna trudność w nawiązywaniu, utrzymywaniu i rozumieniu relacji społecznych, niezależnie od osiągnięć akademickich danej osoby". Niektórzy z nas bardzo się starają, aby to naprawić. Możemy obserwować innych ludzi i próbować być jak oni. Możemy próbować nawiązywać przyjaźnie, ale chociaż wielu z nas pragnie przyjaciela, nie jesteśmy pewni, jak się do tego zabrać. Dyplomowana psycholog Lynne Moxon zauważyła : studenci-homoseksualiści zbierają informacje od aktorów telewizyjnych na obozie i są zdenerwowani, gdy są odrzucani przez zwykłych gejów, dla których ich zachowanie jest zbyt dziwne. W edukacji seksualnej tak naprawdę chodzi o relacje i umiejętności społeczno-seksualne… Wiele osób z ASD nigdy nie miało przyjaciela, nigdy nie spało u kogoś, nie zapraszano ich na imprezy lub po prostu do kina z grupą znajomych. Są też tacy z nas, którym zależy na romantycznym związku, ale znowu umiejętności społeczne potrzebne do tego, aby wiedzieć, gdzie, jak i kiedy robić i mówić właściwe rzeczy, wydają się nam umykać. Lynne Moxon sugeruje, że sposobem na lepsze zrozumienie osób z ASD jest rozpoczęcie nauczania o przyjaźni. Wielu młodych mężczyzn chce mieć dziewczynę, ale nie ma najmniejszego pojęcia, co by zrobili, gdyby dziewczyna powiedziała, że pójdzie z nimi. Kiedy we wrześniu przychodzą nowi studenci, często mamy "zaręczyny" do połowy semestru, ale wyjście z "oznacza po prostu rozmowę w czasie przerwy lub wspólne pójście do sklepu." Nasi uczniowie uczą się chodzić do pubu, rozmawiać; są dobrzy w karaoke i są świetnymi tancerzami salsy! Z tej bazy dowiadują się, że w przyjaciołach ważne jest spędzanie czasu z innymi. Od tego momentu mogą przejść do czerpania radości z przebywania z innymi w bardziej intensywnym związku.